Daar heeft de bakker zijn wijf doorgejaagd


Tijdens ons weekje Texel bezochten we in Oudeschild het museum Kaap Sil, ik schreef daar eerder over.  In een van de huisjes werd een bakkerij uit vervlogen tijden getoond. Ik kon het niet nalaten een A-4tje te fotograferen waarop wat spreekwoorden en gezegdes over bakkers staan. De opvallendste is wat mij betreft Daar heeft de bakker zijn wijf doorgejaagd. Nooit van gehoord, dat gezegde. Want als spreekwoord is het niet te gebruiken.

Niet op het lijstje staan bakkerskinderen brood geven en bakkerskinderen eten oud brood. Die spreekwoorden zijn wel in overdrachtelijke zin te gebruiken en dat geldt ook voor waar de brouwer zit kan de bakker niet zitten.

Storm

Al dagen zagen ze haar aankomen, de route was nauwkeurig bepaald. Orphelia is de naam zoals stormen die kunnen groeien tot orkaankracht altijd een naam krijgen.

Orphelia, met dank aan Shakespeares Hamlet tot waanzin gedreven, bedreigde de zuid- en westkust van Ierland en zou door razen naar Schotland. Gelukkig voor de Ieren nam haar kracht af, er restte een behoorlijke storm. Ierland, land van ruïnes, heeft er weer wat littekens bij.

Want, vind het goed of vind het slecht, Ieren koesteren hun verval. Nergens zag ik zoveel niet opgeruimde restanten van de geschiedenis als daar.

14, 15, 180 (ongeveer)

1963, misschien 1964, wat maakt het uit. Twee jongens, een jaar of veertien, vijftien. Zo’n fietstocht van Utrecht naar Valkenburg, Houthem moet toch te doen zijn. Vroeg weg, dat wel. We hadden geen idee wat ons te wachten stond. Ik had een hele goede fiets, een Fongers, maar geen versnellingen. Theo zal op iets dergelijks gereden hebben, of moet ik zeggen iets degelijks. Vast ook geen versnellingen, laat staan een derailleur.

Vertrek bij het ochtendgloren, hopen voor zonsondergang aan te komen. Wisten wij wat Limburgse heuvels waren? Een kleine tweehonderd kilometer, nooit gefietst. Ik was wel een of twee weken eerder van Ommen naar Utrecht gefietst, in twee dagen met een tussenstop in Apeldoorn.

Als we er aan terugdenken, het was nauwelijks een avontuur te noemen. We deden het gewoon. Maar achteraf wel een prestatie van belang.

Zomaar een herinnering die gisteren ineens boven kwam drijven.

Hoelang we in het Limburgse bleven.een of twee weken. Ik weet het echt niet meer. Wel dat we ook terug fietsten en toen ongeveer tussen Eindhoven en Den Bosch een stukje smokkelden, we kregen een lift en reden een stukje met een vrachtauto mee.

Logé

Bij de kinderopvang vertelt de juf een verhaal over een jongetje dat uit logeren gaat. Een leuk avontuur, denkt mijn grote vriend, dat wil ik ook wel eens! En zo hebben we dit weekend een logé. Thuis heeft hij al een groot bed maar hij kijkt een beetje beteuterd als hij ook hier op een groot bed moet. Bij oma en opa sliep hij altijd in een campingbedje, waarom nu dan niet? Niet dat het een probleem was, hij ging gewoon slapen. Pannenkoek met stroop en poedersuiker, dat krijg je niet iedere dag. En voor ontbijt een boterham met een eitje, dat krijg ik zelfs niet. Kortom, een feestje.

Nieuwe familie

‘Ik kan ze nergens vinden!’

In de agenda staat dat we naar de schouwburg moeten maar waar zijn de kaartjes? Ik doe normaal niet aan die vrijdag de dertiende onzin maar nu lijkt het onze beurt.

We vinden de factuur, zien dat we die voldaan hebben. Maar nergens is het bekende mapje van de Goudse Schouwburg te vinden. Ten einde raad bellen we en krijgen dan te horen dat we die via mijn theater kunnen downloaden. Nieuw voor mij, ik zal de aankondiging gemist hebben.

Ik zet de computer aan en word geconfronteerd met een Windows update. De ervaring leert dat dat de nodige tijd vergt en zoveel hebben we niet willen we op tijd in de schouwburg zijn. Maar het lukt, net, dat wel.

De voorstelling, nieuwe familie is indrukwekkend. Het persoonlijke verhaal van Sanne Vogel en twee Syrische vluchtelingen, door henzelf vertelt. Over huis en haard verlaten, noodgedwongen. Over willen helpen en niet goed weten hoe. Over misstanden in de opvang, in Libanon, Hongarije, Nederland. Over cultuurverschillen, over wat we van elkaar kunnen leren.

Niet alleen drama, genoeg humor om de opgebouwde spanning te breken. Kortom, een geweldige avond. Absoluut de moeite waard!

De vuurtoren van De Cocksdorp

Vorige week vierden we vakantie op Texel. We hadden een huisje in De Cocksdorp, in het uiterste noorden. Op zondag dronken we een kopje koffie bij strandpaviljoen Kaap Noord. Puntje appelgebak erbij, we hadden wat te vieren. Op de bar stonden een paar schilderijtjes, formaat A4. Prijskaartje eraan, € 45,00. Dat kan ik ook, dacht ik. En gisteravond schilderde ik op hetzelfde formaat de vuurtoren van een kilometertje verderop. Nog niet helemaal af, wat verfijning die moet wachten tot de verf droog is. Even geduld dus!

Het was weer een gezellig avondje, ik zal je de details onthouden. 😉

Foei TOON, verkeerde toon

Ik hecht aan klantgericht handelende bedrijven en mag, mijn trouwe volgers weten dat, graag in dat geval een compliment hier geven. Maar, dat vind ik dan, als je als bedrijf faalt in mijn ogen dan zeg ik daar ook wat van. TOON, van Eneco maakt hier een lelijke uitglijder.

De feiten

Half augustus, het is dan hoogzomer en in huis een graad of 24, komt een monteur van TOON de thermostaat, want dat is dan toch de belangrijkste taak van het apparaat, installeren. Alles lijkt te werken. Alleen die hoofdtaak is niet gecontroleerd.

Half september, een maand later dus, willen we voor het eerst wat warmte van de CV ketel hebben maar de kachel slaat niet aan.

In de veronderstelling dat het probleem bij de ketel ligt, die thermostaat is immers net aangesloten neem ik contact op met ons vertrouwde installatiebedrijf. De monteur komt nog dezelfde middag en constateert dat de verbinding van thermostaat naar ketel niet is gemaakt, de draad hangt er zo bij dat de conclusie slechts kan zijn dat dat nooit het geval geweest is. Het is zonneklaar dat de monteur van TOON een fout gemaakt heeft.

En dan …

Ik betaal de rekening, mijn installateur heeft zijn werk immers goed gedaan. En ik meld Eneco dat ik verwacht dat zij de gemaakte kosten zullen vergoeden. Nog dezelfde middag worden we teruggebeld door een medewerkster van TOON, vriendelijk maar met de botte mededeling dat ze dat niet doen. Mijn vrouw neemt de boodschap aan en zegt dat ik daar niet mee akkoord zal gaan. Na weer een mailtje worden we door dezelfde medewerkster weer gebeld. Hoewel ze bij herhaling zegt mijn standpunt te begrijpen blijft ze, moet ze blijven?, bij de afwijzing met als enige argument dat dat nu eenmaal hun eenzijdig opgestelde regels zijn. Uitermate vriendelijk maar daarmee nog niet klantvriendelijk, laat staan klantgericht.

Sorry, TOON, sorry Eneco, jullie slaan hier absoluut de verkeerde toon aan.

“Mijn moeder werd 98”

http://www.rtvutrecht.nl/nieuws/1670833/fietspaden-geheim-van-vervoer-houten.html

Nee hoor, het gaat helemaal niet om haar. Het gaat over het vervoer van senioren en mensen met een beperking in Houten.

Ongeveer halverwege het programma stapt ze in het ‘karretje’, niet wetend dat men bezig is met het maken van een televisieprogramma. Voor de opnames starten vraagt men wel of ze geen bezwaar heeft tegen uitzending. Ze gaat akkoord en vervolgens is ze volledig zichzelf. Geen enkele schroom, de zinnen komen probleemloos los. Zoals altijd maar de omstandigheden zou ze als anders hebben kunnen ervaren.

Over haar jongens die haar scherp houden, over oud worden dat je overkomt, over zolang mogelijk zelf blijven doen want als je het kwijt raakt vind je het nooit meer terug. If you don’t use it, you lose it.

Mag ik trots zijn op haar?

De Cocksdorp

Het is acht uur. De wekker doet zijn verfoeide werk. We maken er geen gewoonte van maar nu moest het wel, gewekt worden. Om tien uur moeten we ons tijdelijke onderkomen bezemschoon achterlaten. Dus twee uur voor het eigen ochtendritueel, het inpakken van de koffers en de auto, het bezemen van het huisje en de laatste vaat.

Anders dan bij een vertrek uit eigen huis is het inpakken geen probleem. Alles wat van ons is moet mee, de rest moet achterblijven. En met onze jarenlange ervaring en het vermogen elkaar niet in de weg te lopen lukt het ook deze keer weer. Even voor tienen rijden we weg, richting de veerpont.

Het was al met al een heerlijke week. Bij elkaar één goede honderd kilometer gefietst door een prachtig gebied. Soms wat teveel wind, voor José lastiger dan voor mij (trapondersteuning). Ons onderkomen was ideaal gelegen, vlakbij een grote supermarkt en daarna een straat met concurrerende restaurants. Keuze genoeg. Na een kilometer links de duinen, het strand, de Slufter. Na een kilometer rechts de Waddenkust, de schorren.

We bezochten de dorpen, een museum, een galerie. We stonden stil bij een archeologische afgraving en genoten op terrasjes van een kopje koffie of een biertje.

Zoals gezegd, een heerlijke week.

Strandwandeling

Eindelijk een zonnetje. Niet dat we te klagen hebben over het weer, in oktober naar een waddeneiland gaan geeft geen enkele garantie voor een zonnige week. Maar deze ochtend is het prachtig weer. En we hebben wat te vieren, koffie met appeltaart, 41 jaar getrouwd!

Na de koffie gaan we over het strand naar de vuurtoren, ronden we de Noordkaap van het eiland. Het is redelijk druk.  In tegengestelde richting loopt een grote groep. een man of twintig met ongeveer evenveel honden. Nu ben ik niet goed in het beschrijven van een ras maar deze waren allemaal van hetzelfde.  Zoals je ook wel eens een groep oude auto’s of bromfietsen van hetzelfde merk ziet passeren.

Het zand is nat, het loopt makkelijk. Naast ons loopt een strandplevier. Een pluisje op pootjes. Gelijk met ons op, soms een paar meter voor ons uit, soms net achter ons. Af en toe vliegt het vogeltje even op, een hond die te dichtbij komt. Maar al snel holt hij weer met ons mee. Ik hoef het niet eens te vragen. Als ik stop om hem te fotograferen blijft ie geduldig wachten.

Vlakbij de vuurtoren nemen we afscheid. Het wordt te druk voor mijn vriendje, teveel volk op het strand. Honden, vliegers, kinderen met emmer en schepje.