De griepprik

Vandaag is het weer zover, maak ik de jaarlijkse gang naar de huisartsenpraktijk voor de griepprik. Ik sluit dan aan in een grote rij voornamelijk zestigplussers. De meesten hebben de linkermouw opgestroopt, ik ook. Er heerst een onbestemde sfeer. Van een deel van de gezichten straalt de spanning af, de rest ondergaat het wachten gelaten. Een enkeling heeft het hoogste woord. Juist hij of zij lijdt zichtbaar van het prikje. Ik geniet van de observatie. Mensen kijken kan niet alleen van een zonnig terras!

Heden rijdt lijn A naar Rhijnauwen

We schrijven eind vijftiger, begin zestiger jaren. Mijn ouders hebben een nieuwe flat op Hoograven betrokken, op de Oud Wulvenlaan. In hoog tempo is de wijk uit de grond gestampt, tegen het oude dorp dat eerder tot de gemeente Jutphaas behoorde aan staan overal flats. Maximaal vier hoog. Een singel loopt door de nieuwbouwwijk van noord naar zuid, ook langs onze  smalle straat. Lijn 8 van de GEVU, het gemeentelijk energie en vervoerbedrijf Utrecht, heeft zijn eindhalte bij ons voor de deur.
In de stadsbussen hangen rode bordjes, HEDEN RIJDT LIJN A NAAR RHIJNAUWEN. Normaal van buitenaf niet zichtbaar want opgeklapt boven een zijruit. Maar op zonnige zondagen worden de bordjes verhangen en weet de Utrechter dat hij met lijn A het bos in kan.
Het landgoed Rhijnauwen, ten zuidoosten van de stad is een fraai bosgebied met uitgebreide recreatiemogelijkheden. De stedelingen konden er met die extra busdienst makkelijk komen. Wij gingen ook wel naar Rhijnauwen maar dan op de fiets. In de herfst kwamen we dan met zakken vol beukennootjes terug, toen nog beukenootjes natuurlijk.
Zo af en toe gaan we nog wel eens een pannenkoek eten bij het Theehuis Rhijnauwen en wandelen dan een stukje langs de Kromme Rijn of een van de lange bospaden. Niet op zondag en niet met de stadsbus. Die extra dienst is lang geleden afgeschaft, toen de auto voor een breed publiek bereikbaar werd.

De schorren

Het is begin oktober op Texel. Aan de waddenkant vechten onder een bewolkte hemel zon en wind om de macht. De kleuren in de lucht zijn intens. En ze weerspiegelen op het wad. Ook daar toont het licht de ware warme kleuren. Je moet het gezien hebben, wil je het geloven.

Het weergeven is een langdurige strijd, het overtuigen van de ongelovige de overwinning.

Cliché #WOT ’17-42

Alles is wel een keer gezegd, veel te vaak. En daarmee is het verworden tot een cliché. Spreekwoorden en gezegdes, verliezen hun kracht wanneer ze te vaak gebruikt worden.

Het woord komt van het Franse clicher, een onomatopee ofwel een klanknabootsing. Het woord komt uit de boekdrukkerij. Etsplaten werden gebruikt om prenten in het boek op te nemen. Bij het passeren van een vel papier klonk er zoiets als klisj. De cliché is dus ook hier bij herhaling gebruikt.

Het is maar dat je het weet!

De vuurtoren van De Cocksdorp

Windkracht zeven. Geen mens waagt zich op het strand, bang gezandstraald te worden. De donkere wolken trekken in sneltreinvaart over het eiland, richting het wad.

Fier trotseert de vuurtoren de storm. Hij vormt het baken voor de scheepvaart op de Noordzee en wijst de weg in de nauwe doorgang tussen Texel en Vlieland. En verder staat hij te pronken voor fotograferende Duitse toeristen. Want thuiskomen zonder is voor hen geen optie.

Daar heeft de bakker zijn wijf doorgejaagd


Tijdens ons weekje Texel bezochten we in Oudeschild het museum Kaap Sil, ik schreef daar eerder over.  In een van de huisjes werd een bakkerij uit vervlogen tijden getoond. Ik kon het niet nalaten een A-4tje te fotograferen waarop wat spreekwoorden en gezegdes over bakkers staan. De opvallendste is wat mij betreft Daar heeft de bakker zijn wijf doorgejaagd. Nooit van gehoord, dat gezegde. Want als spreekwoord is het niet te gebruiken.

Niet op het lijstje staan bakkerskinderen brood geven en bakkerskinderen eten oud brood. Die spreekwoorden zijn wel in overdrachtelijke zin te gebruiken en dat geldt ook voor waar de brouwer zit kan de bakker niet zitten.

Storm

Al dagen zagen ze haar aankomen, de route was nauwkeurig bepaald. Orphelia is de naam zoals stormen die kunnen groeien tot orkaankracht altijd een naam krijgen.

Orphelia, met dank aan Shakespeares Hamlet tot waanzin gedreven, bedreigde de zuid- en westkust van Ierland en zou door razen naar Schotland. Gelukkig voor de Ieren nam haar kracht af, er restte een behoorlijke storm. Ierland, land van ruïnes, heeft er weer wat littekens bij.

Want, vind het goed of vind het slecht, Ieren koesteren hun verval. Nergens zag ik zoveel niet opgeruimde restanten van de geschiedenis als daar.

14, 15, 180 (ongeveer)

1963, misschien 1964, wat maakt het uit. Twee jongens, een jaar of veertien, vijftien. Zo’n fietstocht van Utrecht naar Valkenburg, Houthem moet toch te doen zijn. Vroeg weg, dat wel. We hadden geen idee wat ons te wachten stond. Ik had een hele goede fiets, een Fongers, maar geen versnellingen. Theo zal op iets dergelijks gereden hebben, of moet ik zeggen iets degelijks. Vast ook geen versnellingen, laat staan een derailleur.

Vertrek bij het ochtendgloren, hopen voor zonsondergang aan te komen. Wisten wij wat Limburgse heuvels waren? Een kleine tweehonderd kilometer, nooit gefietst. Ik was wel een of twee weken eerder van Ommen naar Utrecht gefietst, in twee dagen met een tussenstop in Apeldoorn.

Als we er aan terugdenken, het was nauwelijks een avontuur te noemen. We deden het gewoon. Maar achteraf wel een prestatie van belang.

Zomaar een herinnering die gisteren ineens boven kwam drijven.

Hoelang we in het Limburgse bleven.een of twee weken. Ik weet het echt niet meer. Wel dat we ook terug fietsten en toen ongeveer tussen Eindhoven en Den Bosch een stukje smokkelden, we kregen een lift en reden een stukje met een vrachtauto mee.

Logé

Bij de kinderopvang vertelt de juf een verhaal over een jongetje dat uit logeren gaat. Een leuk avontuur, denkt mijn grote vriend, dat wil ik ook wel eens! En zo hebben we dit weekend een logé. Thuis heeft hij al een groot bed maar hij kijkt een beetje beteuterd als hij ook hier op een groot bed moet. Bij oma en opa sliep hij altijd in een campingbedje, waarom nu dan niet? Niet dat het een probleem was, hij ging gewoon slapen. Pannenkoek met stroop en poedersuiker, dat krijg je niet iedere dag. En voor ontbijt een boterham met een eitje, dat krijg ik zelfs niet. Kortom, een feestje.

Nieuwe familie

‘Ik kan ze nergens vinden!’

In de agenda staat dat we naar de schouwburg moeten maar waar zijn de kaartjes? Ik doe normaal niet aan die vrijdag de dertiende onzin maar nu lijkt het onze beurt.

We vinden de factuur, zien dat we die voldaan hebben. Maar nergens is het bekende mapje van de Goudse Schouwburg te vinden. Ten einde raad bellen we en krijgen dan te horen dat we die via mijn theater kunnen downloaden. Nieuw voor mij, ik zal de aankondiging gemist hebben.

Ik zet de computer aan en word geconfronteerd met een Windows update. De ervaring leert dat dat de nodige tijd vergt en zoveel hebben we niet willen we op tijd in de schouwburg zijn. Maar het lukt, net, dat wel.

De voorstelling, nieuwe familie is indrukwekkend. Het persoonlijke verhaal van Sanne Vogel en twee Syrische vluchtelingen, door henzelf vertelt. Over huis en haard verlaten, noodgedwongen. Over willen helpen en niet goed weten hoe. Over misstanden in de opvang, in Libanon, Hongarije, Nederland. Over cultuurverschillen, over wat we van elkaar kunnen leren.

Niet alleen drama, genoeg humor om de opgebouwde spanning te breken. Kortom, een geweldige avond. Absoluut de moeite waard!