“Zo’n ding heeft toch geen pootjes?’<\/p>\n
Mijn moeder was er heilig van overtuigd dat, als je iets kwijt was, het vanzelf wel een keer weer boven water komt. En ik geef haar gelijk, vroeg of laat vind je zelfs die andere helft van je weessok, geen idee waar die dan vandaan kwam. Een sok heeft geen pootjes, daar passen pootjes in.<\/p>\n
Maar, oei, als zo’n ding wel pootjes heeft? Gisteren was ik in het Nationaal Archief in Den Haag. Iets later dan gepland terwijl ik toch bijtijds weggegaan was vanwege de weersvoorspelling. Dat het zo slecht zou zijn als het was had ik niet verwacht. Ach, tien minuten later en met natte schoenen, het leed is te overzien.<\/p>\n
Opgewekt gingen we aan de slag, de derde sessie. Gelukkig had ik mijn leesbril weer meegenomen, de dag daarvoor vergeten en dat vraagt toch wat extra inspanning. En beslist nuttig, het ene dossier is het andere niet en waar ik me nu mee bezig hield was, leestechnisch, over het algemeen van belabberde kwaliteit. Daarbij kwam nog de pech dat dat, waarnaar we zochten, in het laatste stukje zat. Maar goed, toch gevonden. Opgelucht type ik rond de duizend woorden toe aan mijn verslag. De dag is geslaagd al zijn we er nog niet.<\/p>\n
Het regent niet meer, de rit naar huis verloopt voorspoedig. Eenmaal thuis pak ik mijn spullen uit. Oeps, ik had toch een leesbril meegenomen? Maar waar is die? Het kan haast niet anders dan dat ik hem heb laten.liggen. Maar een appje naar Theo leert dat dat niet het geval is.<\/p>\n
Er is meer te doen, ik moet voor het eten zorgen. Die bril komt wel, die heeft toch geen pootjes. Of toch, een bril heeft wel pootjes.<\/p>\n
En inderdaad, gevonden, hij mag dan pootjes hebben, ver weg was ie niet.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"