Hij is al bijna zeven, die stoere druktemaker. Ieder ogenblik kan zijn eerste melktandje vallen, het zit al los. En dan ben je dus al bijna groot. Een beetje hulp kan het proces versnellen en daar heeft hij niemand voor nodig. Met een ferme kaakslag moet het gebeuren. Wham!<\/p>\n\n\n\n
En dan kijkt hij ineens toch wel beteuterd. Op de grond, in het grind, ligt zijn melktand met een beetje bloed eraan. Is dat schrikken. Gelukkig beurt mama het tandje op en belooft hem dat hij het vannacht onder zijn kussen mag leggen. Wie weet, misschien komt de tandenfee dan wel langs.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"