Ze is nu eenennegentig en we mogen haar sinds kort oud noemen. Dat wil ze ook nog wel even blijven, oud. Met andere woorden, ze wil nog wel even blijven. Een jaar of tien toch zeker wel, als ze tenminste goed blijft, haar enige vrees is dat ze eens zal gaan dementeren. Gelukkig is daar nog niets van te merken.
\nNatuurlijk weet ze dat ze niet het eeuwige leven heeft en dat ze royaal over de helft is, zeer royaal. Daarom vroeg ze me om eens te komen praten over haar wensen na overlijden (dat zouden meer mensen moeten doen). Veel specifieke wensen heeft ze overigens niet, ze merkt er toch niets meer van. Wat wel duidelijk is is dat ze niet wil dat er over gekibbeld wordt, de hele afwikkeling heeft ze bij me neer gelegd, of liever bij haar oudste dan levende zoon. Want, niets is onmogelijk en ik zou haar zomaar voor kunnen gaan. <\/p>\n
Hoe haar afscheidsfeestje wordt is voor mij een weet en blijft voor de lezer een vraag. Voorlopig in ieder geval en hopelijk zolang dat je dit blog allang weer vergeten bent. <\/p>\n
Bij mijn afscheid vroeg ze nog of ik alles wat ze vandaag gezegd heeft over tien, vijftien jaar, als het nodig is, nog weet. Ik heb haar niets durven beloven ;-).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"