Al weken verheugden ze zich op het uitstapje naar D\u00fcsseldorf, Ans en Annie. Ieder jaar was het bezoek aan een Duitse kerstmarkt weer een hoogtepunt, zoveel kwamen ze de deur niet meer uit. De teleurstelling dat het D\u00fcsseldorf niet werd vanwege de aanhoudende regen was snel verdwenen. De bus stopte nu bij het gigantisch grote winkelcentrum in Oberhausen. Zo’n tweehonderd winkels en een enorme kerstmarkt, en dat allemaal overdekt. De rest van de buspassagiers waren ze al snel kwijt. Je houdt zo’n groep van een man of vijftig natuurlijk nooit bij elkaar in die winkeldrukte. Dat was ook helemaal niet erg, als ze maar om vijf uur terug bij de bus waren. <\/p>\n
Ze genoten van het winkelaanbod, de prachtige kerstversiering, de gezellige overdekte terrasjes met de koffie met appeltaart. Veel kochten ze niet, een kleinigheidje voor de kleinkinderen, dat wel maar je moest het ook allemaal maar meesjouwen.<\/p>\n
De tijd vliegt als het gezellig is. Met een lichte schrik zagen ze dat het al half vijf geweest was. Dus snel terug naar de bus. Maar daar begon de ellende. Welke uitgang moesten ze nemen. Al die winkels leken inmiddels op elkaar. Dus besloten ze om maar ergens naar buiten te gaan en dan rond het enorme complex te gaan lopen. Dan zouden ze vast die touringcar wel ergens zien staan. <\/p>\n
Intussen was de bus bijna gevuld, nog twee mensen ontbraken. Wat nu? Gelukkig wist iemand het 06-nummer van Ans. Voicemail, direct. Waarschijnlijk in gesprek, straks nog maar eens proberen. Maar vijf minuten later nog steeds de voicemail. Ze zal hem toch niet uit hebben staan. De buschauffeur had wel gewaarschuwd om dat dure internet van de smartphone te halen, zouden ze dat verkeerd uitgelegd hebben? Zou best kunnen, zoveel technisch inzicht kon je niet bij deze oude dames verwachten. Er zat niets anders op dan op zoek te gaan. Twee man links om, twee man rechtsom en twee man het complex weer in. <\/p>\n
‘Desnoods nemen we een taxi naar het station en kopen we een treinkaartje’had Annie voorgesteld. Ze begonnen het toch wel benauwd te krijgen. Ze konden begrijpen dat je een bus met ongeveer vijftig passagiers niet uren kon laten wachten. Al die andere mensen moesten toch ook op tijd weer thuis zijn. En juist toen ze besloten hadden dan maar een taxi te zoeken zagen ze een paar bekende gezichten.
\nOm tegen half zeven waren ze gevonden. Ze hadden de goede uitgang genomen maar daarna de verkeerde richting gekozen. <\/p>\n
Opgelucht maar ook wel enigszins beschaamd stapten ze de bus in. Dankbaar naar de chauffeur die was blijven wachten vertelden ze hun avontuur in geuren en kleuren. De medereizigers namen het gelukkig ook niet al te zwaar op. Zingend vertrok het stel richting Nederland. De chauffeur stelde een korte stop voor in Zevenaar, ze zouden wel trek hebben gekregen van het lange wachten. Maar nee, graag snel terug naar huis, het was een prachtige dag geweest, het was zo wel welletjes. Hier en daar ging een zakje snoep of stukje chocolade rond. En stil genoten ze van de kerstfilm die de chauffeur had opgezet.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"