Gistermorgen liep ik een beetje te somberen. Het nieuws, het zag er al naar uit dat we weer vier jaar met een, mag ik dat zeggen, gestoorde president van de Verenigde Staten opgezadeld zitten had me in zijn greep.<\/p>\n\n\n\n
Maar ja, wat kunnen we eraan doen? Niets! We gaan er niet over. Ons wapenen tegen wat ons te wachten staat. Ga je gang, ook daar heb ik nauwelijks invloed op. Conclusie, meer dan er het beste van hopen.<\/p>\n\n\n\n
En er zijn dingen waar ik wel wat aan kan doen. Het heeft wat minder impact dan het wereldnieuws maar in onze gemeenschap is het niet onbelangrijk.<\/p>\n\n\n\n
Mijn agenda vermeldde een afspraak om elf uur met Lars van Team Sportservice Krimpenerwaard. We willen een presentatie organiseren over valpreventie. De mensen wat tips geven om vallen te voorkomen, ze te waarschuwen voor de gevolgen van een uitglijder op onze leeftijd.<\/p>\n\n\n\n
Ik ben een kwartiertje te vroeg, heb een hekel aan te laat op een afspraak komen. Op de Oranjeplaats is een groepje vijfenzestigplussers aan conditie en lenigheid aan het werken. Dat gebeurt hier iedere dag. De jongeman die de leiding heeft nodigt me uit nog even mee te doen. Natuurlijk, waarom niet, ik kan de deur in de gaten houden en onze gast zo nodig meteen opvangen. Blijkt die jongeman de te spreken Lars te zijn. <\/p>\n\n\n\n
Het werd een prima gesprek met een goed resultaat, dat komt weer goed.<\/p>\n\n\n\n
En verder heb ik een lekker stoofpotje gemaakt, de helft hebben we opgegeten, de andere helft komt later aan de beurt. Wie wat bewaart heeft wat.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"