Een paar dagen geleden kreeg ik tijdens een barre tocht door een winkelstraat baggerend door sneeuw die meer op modder ging kijken een tip. <\/p>\n\n\n\n
“Ik heb net een prachtig boek gelezen, boeiend van begin tot eind. Het draagt de titel Thuis<\/em>.” En zo enthousiast dat ik besloot er ook maar aan te beginnen, niet meteen, ik was al met een ander boek bezig.<\/p>\n\n\n\n Maar eenmaal terug thuis zocht ik het meteen op in de app Fluister die ik via de Volkskrant heb gekregen en parkeerde ik het bij mij favorieten.<\/p>\n\n\n\n Waarom? Ik weet het niet, maar nog diezelfde avond begon ik aan een verhaal van een jongetje in het Rif gebergte. Een jongetje wiens vader als gastarbeider in Den Haag werkte en op zijn vijftiende in het kader van gezinshereniging ook naar Nederland kwam in de zeventiger jaren van de vorige eeuw. <\/p>\n\n\n\n Boeiend geschreven, makkelijk leesbaar. Het is dat ik tussendoor dit blog moet schrijven maar ik ga zo weer door. <\/p>\n\n\n\n Want ik mag dan pas op ongeveer eenderde van het verhaal zijn, ik weet nu al dat ik de tip graag doorgeef.<\/p>\n\n\n\n Wie de schrijver is? Ahmed Aboutaleb, oud burgemeester van Rotterdam.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"