Zeven uur in de morgen. Ik ben net gewekt door het gezang van een merel. Dan wordt de rust verstoord door sirenes. Steeds weer nieuwe, er moet iets gebeurd zijn. Op mijn telefoon zie ik dat er een ambulance naar het Pascalplein gestuurd is. Ik draai me om, dommel nog wat door.<\/p>\n\n\n\n
Goed tien uur, ik maak mijn dagelijkse wandeling, deze keer buiten om onze wijk. Die sirenes ben ik allang weer vergeten. In de Leeghwaterstraat lopen een paar mannen. Een ervan heeft een politiejack aan maar ook een spijkerbroek. Ik vind het verdacht, ze lopen van huis naar huis, bellen aan, gluren naar binnen. Ik twijfel of ik alarm zal slaan, dat nieuws over nepagenten in mijn achterhoofd. Doe het niet omdat een van de twee toch wel erg lijkt op onze wijkagent.<\/p>\n\n\n\n
Tegen half twaalf ben ik thuis. De overbuurman staat zijn auto te wassen en vraagt of ik op mijn wandeling bij het Pascalplein ben geweest. “Wel in de buurt, hoezo?” Hij had iets gehoord over een schietpartij, vroeg in de ochtend.<\/p>\n\n\n\n
Oh, \u00e9\u00e9n en \u00e9\u00e9n is twee, vandaar die sirenes, buurtonderzoek. Ik google en vind een beknopt artikel van tv west.<\/p>\n\n\n\n
Twee uur in de middag. Ik ga naar de kaasboer in. Bergambacht, kan de Leeghwaterstraat niet in. Afgezet met roodwit lint, agenten.<\/p>\n\n\n\n
Vijf uur, verkeer vanuit Lopik wordt omgeleid, op de N210 veel politie. Men zegt dat er een pistool gevonden is. Maar ja, men zegt zoveel!<\/p>\n\n\n\n
En dat allemaal in dat altijd zo rustige Schoonhoven. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"