Zo’n vogeltje moet toch ook eten? Dus pakt ze, het valt mee met het weer, haar rollator en loopt naar de winkel waar ze onder andere vogelvoer verkopen. Al snel vindt ze het zangzaad maar waar staat het krachtvoer? Ah, daar staat een meisje van het bedienend personeel. Even wachten, ze is met andere klanten in gesprek. Maar allengs lijkt het erop dat het hier niet om klanten gaat of dan toch in ieder geval niet om mensen die geholpen moeten worden. Het gesprek duurt te lang en is te geanimeerd. Ze tikt het meisje op de schouder, ‘ Mag ik wat vragen, waar vind ik krachtvoer?’ .
\nVerontwaardigd draait het kind zich om, ‘ Je ziet toch dat ik in gesprek ben’.
\nHier kom ik nooit meer, ze zet het zangzaad terug en loopt de winkel uit.
\nElders in het dorp is nog een dierenwinkel. Ze koopt daar haar voer, wordt netjes geholpen. Eenmaal thuis ziet ze iets vreemds aan het zangzaad. Ze belt de winkel, wordt keurig te woord gestaan, vakkundig geholpen. Het kan dus nog wel, denkt ze, soms is de klant nog koning.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"