Lokale politiek vindt dat er een museum, een concertgebouw moet komen. Er wordt hard aan gewerkt, de voorbereidingen kosten tijd en er komen nieuwe verkiezingen. De nieuwe raad zet een streep door de (kostbare) plannen.
\nLandelijke politiek kiest voor CO2-arme energiewinning, er worden plannen gemaakt en plannen maken kost geld. Er komen verkiezingen, de verhoudingen veranderen en de besluiten worden (gedeeltelijk) teruggedraaid.
\nHet zijn maar voorbeelden van geld weggooien. Wiens schuld? De volksvertegenwoordigers volgen hun mandaat, de kiezers kiezen op andere onderwerpen. Minder belangrijk? Niet altijd, ach, dat zijn politieke keuzes. Het systeem klopt niet.
\nEnergiebeleid kost decennia, kijk naar Denemarken waar men na 40 jaar grotendeels onafhankelijk is van fossiele brandstoffen en min of meer zelfvoorzienend is. Kwestie van consequent inzetten op een doel!
\nEn dat geldt ook voor die cultuurprojecten en nog veel meer. We zijn kennelijk niet in staat tot echte samenwerking, we kunnen niet iets afmaken. Beginnen we ergens aan dan worden gaandeweg de regels veranderd en achteraf klagen we dat het allemaal zoveel meer gekost heeft.
\nMisschien denk ik te simpel maar als we doelen nu eens op haalbaarheid toetsen, de stappen beheersbaar houden en beslissingen overlaten aan mensen met verstand van zaken, zou het helpen?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"