Eens in de veertien dagen verschijnt er een krantje, de Oud Utrechter. Andere steden kennen een vergelijkbare uitgave. Met enige regelmaat krijg ik een stapel van die blaadjes en die lees ik met plezier. Ze staan namelijk vol verhalen en beschrijvingen uit het Utrecht van jaren geleden, mijn Utrecht zal ik maar zeggen. Niet dat ik alles herken, soms ben ik er te jong voor, soms speelt het zich af in een buurtje, te ver van mijn wereld. Maar de sfeer herken ik wel, deels uit eigen ervaring, deels uit de overlevering, verhalen van met name mijn vader.
\nIn de stapel die ik vorige week kreeg stond een oproep, wie kent de verkennersgroep van de Lauwerecht. Ik niet maar degene die de oproep plaatste deed een belletje bij me rinkelen. Zeker omdat hij ook zijn adres in de vijftiger jaren erbij vermeldde, Samuel Mullerstraat 10A. Wij woonden tot eind 1957, begin 1958 op nummer 12, het was dus een buurjongen, volgens opgave geboren in 1950, hetzelfde jaar waarin de tweeling, Henk en Louis, toen Hennie en Loetje geboren zijn.
\nIk ben niet helemaal zeker maar meen me te herinneren dat ik vaak met een buurjongen, Tonnie, naar de Gerardus Majellaschool liep, waarschijnlijk een broer van de vraagsteller. We liepen dan door de hondenstraat (Gijsbrecht van Walenborgstraat) en de Van de Mondestraat waar de heks woonde naar de Grave van Solmsstraat. En dus heb ik er maar even een e-mailtje aan gewaagd.
\nToen we verhuisden zat ik in de vierde klas, nu heet dat groep zes. Ik herinner me uit de tijd in het Staatsliedenkwartier nog wel een aantal dingen. Bijvoorbeeld dat op de Troelstralaan bij een flat de ruiten ingegooid waren omdat er een communist woonde, volgens zeggen. Het was een protest tegen de Russische inval na de Hongaarse opstand. Uit diezelfde tijd een Hongaars vluchtelingetje die tijdelijk ondergebracht was bij onze overburen, de ouders van mijn vriendje Peter. Het joch presteerde het om met zijn colbertje als vangnet de mussen te vangen. Ik weet ook nog van twee blikseminslagen op het grasveld tussen Samuel Mullerstraat en Nolensstraat. Twee kraters in het gras waar eens boompjes hadden gestaan. Maar de meeste indruk maakte toch wel het feit dat een blinde bewoner van onze straat als eerste een televisie had. (Bijna?) alle kinderen uit de straat keken er naar Tante Hannie en Dappere Dodo.
\nEn dat allemaal komt dan ineens weer boven omdat iemand informatie wil over een verkennersgroep. Ik vind dat leuk!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"