De weg die we gisteren liepen lag voor de hand, zo waren we ook met de bus gekomen. Maar voor de hand is niet per definitie het beste, zeker niet als je wilt wandelen. Maar gelukkig vonden we al snel een pad dat ons van de verharde weg leidde, de heuvels in. Een paal met gebrandschilderde aanwijzingen wees ons de richting, Molinos, op twee kilometer. Vlak een half uurtje lopen, nu iets meer dan dat maar geen probleem. Prachtige weg, zowel heen als later langs deels een andere route terug. Alleen wel volgende keer dichte schoenen aan en een pet op. Die koperen ploert doet hier nog goed zijn best.
\nDe dag loopt ten einde, straks valt de avond. De bergen baden in het gouden zonlicht. Betoverend. In de verte kabbelt het geluid van de schapenbellen. Kabbelen is eigenlijk niet het juiste woord, kabbelen is rustig, gelijkmatig. Het is meer een kakofonie, zij het dat het volume laag is. Af en toe blaft een hond, mekkert een schaap. De wind doet de bomen ruisen, palmen, olijven.
\nIk bedenk dat het in de tijd van Homerus niet anders geweest moet zijn, een bromfietser verstoort die gedachte.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"