De bus die ons naar het vliegveld moest brengen zou om tien over vijf komen maar ons was geadviseerd een minuut of vijf eerder op de afgesproken plaats te staan. Begrijpelijk, met het verkeer weet je het maar nooit. Vanzelfsprekend zijn we royaal op tijd, om vijf uur staan we met onze bagage klaar in de brandende zon. Gezien het rooster dat ons reisschema aangaf was de afgesproken tijd aan de scherpe kant maar het kon.<\/p>\n
Tien voor half zes, nog geen bus.<\/p>\n
‘We wachten tot half zes en dan gaan we bellen.’<\/p>\n
Komt die bus niet dan moet er snel, heel snel, voor alternatief vervoer gezorgd worden. Ik zoek het telefoonnummer al vast op. En net wanneer ik wil gaan bellen komt alsnog onze transferbus eraan.<\/p>\n
De klok in de bus geeft 15.53 aan. Onderweg zien we dat het 11.43 is en even later staat op dezelfde display dat het -1 is. Ja hoor, we zweten zo ongeveer de bus uit, de waarheid ligt op dertig plus.
\nUiteindelijk komt alles goed, tijd genoeg voor de plichtplegingen op het vliegveld, zelfs als daar voor alles de tijd genomen wordt. <\/p>\n
We zijn het niet gewend, zouden eraan moeten wennen. Ma\u00f1ana, het woord is Spaans, het idee is mediterraan. Het zou ons zoveel rust geven!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"