Wat spreekt jullie meer aan, het afgeronde verhaal of het open einde?
Ik heb bij tijd en wijle een levendige fantasie.Al tijdens het lezen kan ik afdwalen en zelf een verhaal afmaken. Niet altijd hoor, ik laat me uiteindelijk toch door de auteur leiden. Logisch dat ik dan voor een open einde zal kiezen, toch? Nou nee, eigenlijk niet. Niet dat alle lijnen binnen een verhaal op de laatste pagina samen moeten komen, er mag best wat open blijven staan. Maar toch wel graag een einde aan het verhaal waar het uiteindelijk om gaat. Ze vinden de dader zeg maar. Dat hij/ zij daarna voor de rechter moet verschijnen, een straf uitzit en in de gevangenis tot de Heere is geraakt, het zal wel. Of de dader treft een slimme advocaat die het OM op vormfouten betrapt, hij/zij wordt vrijgesproken en door een wraak nemend familielid van het slachtoffer vermoord, het zal wel.Daar ging het me in eerste instantie al niet om.
Ik heb een ontzettende hekel aan open eindes, met een film kan ik dat ook niet uitstaan. Waarom? Misschien ben ik wel te lui om zelf iets te verzinnen maar ik vind dat dan ook weer niet echt, ik wil weten wat de auteur bedacht heeft en misschien vind ik dat dan wel weer helemaal niets.
misschien dacht de auteur wel ‘ Hoe ben ik hier verzeild geraakt, geen idee hoe ik er uit kom’
Ik ben het helemaal met je eens Carel! Ik vind het open einde van Inception (de film) vreselijk. Bovendien snap ik die film echt niet, maar dat terzijde
ik heb even de wikipedia moeten raadplegen, geen idee wat Inception is. Maar als ik gelijk krijg doe ik daar verder niet moeilijk over 😉
Eigenlijk blijft het mij om het even hoewel… ooit las ik een scandinavisch boek waarvan één van de hoofdpersonages in de laatste halve bladzijde alsnog zelfmoord pleegde nadat ze heel wat strubbelingen had overwonnen en toen had ik zoiets van: hé, moest dat nou echt! Maar goed… hangt er dus toch wat vanaf…
zo’n einde moet ook wel bij het verhaal passen, was dat hier niet het geval?