Busje komt zo

Ze was op verjaarsvisite, een kilometer of 40 van huis, en het busje zou haar om half tien ophalen. Een ritje van hooguit drie kwartier leerde de ervaring. Nu kan dat uitlopen want in zo’n busje kunnen mensen zitten die naar elders gebracht worden. Dat is niet erg, je weet dat het kan, je houdt er rekening mee. Waar je dan weer niet op rekent is dat je pas om tien over half twaalf thuis afgezet wordt. Dat je dan, terwijl je midden in de provincie woont van het uiterste zuidwesten naar het uiterste noordoosten gereden bent en dat je rakelings langs je woonplaats bent gereden, of liever, had kunnen rijden zonder noemenswaardige omweg. De ervaring leert dat je bij de chauffeur niet moet zijn, die heeft de rit te rijden die hij/ zij opgedragen gekregen heeft (dat zeggen ze in ieder geval).
Ze heeft even gebeld, de volgende dag, waarom of dat nodig was?
‘We rekenen voor uw reis een uur, mevrouw en mogen er de dubbele tijd over doen. Je kunt immers niet weten wat je tegenkomt en we moeten ook andere passagiers op tijd afleveren.’
De medewerkster van de taxicentrale legt geduldig uit wat de regels zijn, de door hen opgestelde regels. De oude dame vraagt zich daarop hardop af of die regels dan wel zo logisch zijn als ze in plaats van veertig kilometer al gauw honderd kilometer heeft mogen meerijden! Maar regels zijn nu eenmaal regels.

De afgelegde route, op de blauwe stippen werd iemand afgeleverd.