Gisteren had Zembla een item over ouderenmishandeling. Om treurig van te worden. Voor een deel is het gewoon misdadig maar er zit, en daar is in ieder geval wel wat aan te doen, ook een hoop frustratie in, bij de verzorgers, wel te verstaan. Constant op de tenen moeten lopen, door tijdsdruk geen fatsoenlijk werk af kunnen leveren en dan eens uit de slof schieten. Geen professionele houding, akkoord maar wel te begrijpen. Managers die consequent de situatie ontkennen maken het er natuurlijk niet beter op.
In de huidige bezuinigingsronde heeft Den Haag de participatiemaatschappij in het leven geroepen. Toegegeven, er is best wat te verdienen door mensen weer deel te laten nemen aan de zorg voor hun medemens (niet alleen de ouderen, overigens). Mensen zijn over het algemeen ook niet te beroerd om eens een boodschap voor de buurman te doen. En organisaties als onze Stichting SWOS kunnen wat extra aandacht organiseren waar de professionals het moeten laten afweten. Maar het is nooit een totaalpakket en met enig pessimisme zou ik het een druppel op de gloeiende plaat willen noemen.
Ik heb even de Zembla-aflevering opgesnord… pfff 40 min. al had ik het er uit beroepsmatig oogpunt wel voor over. Moet dit nu wel effe laten bezinken. Wou niet slecht om zo’n aflevering eens mee te nemen in een bijscholing over ouderenzorg.
ik maak me vooral zorgen over het gebrek aan regie.
Het is echt ellendig: ik heb de aflevering gezien en werd er licht onpasselijk van.
ik had mijn blog dan ook gisteravond al grotendeels geschreven
Het erge is dat begeleiding aan vrijwilligers ook aan alle kanten wordt afgebroken waardoor er diverse goede mensen gaan afhaken. Hoe moet die participatie dan gestalte krijgen…
ook dat is een levensgroot probleem, vrijwilligers gemotiveerd houden