Eerst stond ze bij de Plus, sinds een paar maanden voor de Lidl. Beide plekken zijn even tochtig en koud, alleen in de zomer is het er behaaglijk. Maar dan nog, staan en glimlachen, uur na uur. Rond drie uur neemt ze de bus, ergens heen. De halte is dichter bij de Lidl, dat is dan toch een voordeel.
Ze verkoopt de Straatkant, maar meestal niet. Als ze al wat toegestopt krijgt dan is dat onvoldoende om de krant te betalen, ze schenkt dan slechts een lachje terug en mompelt iets onverstaanbaars.
Bij de AH staat haar collega, zelfde outfit, zelfde straatkrant, zelfde trieste blik in de ogen. Op de Dam speelt een muzikant op een elektrische viool, steevast hetzelfde deuntje. Ze worden getolereerd, doen niemand kwaad en staan niet in de weg. Maar ze worden niet omarmd, niet geknuffeld. Ze zijn er maar ze bestaan niet.
Ik zorg altijd dat ik een 2 euro munt in mijn portemonnee heb voor de straatkrant.
dat siert je
Dankjewel.