Vandaag heb ik me een nieuw kostuum laten aanmeten, een geheel nieuwe ervaring voor me. Tot nu toe droeg ik slechts confectie en de laatste jaren al helemaal geen pak meer. Dat wil zeggen, slechts een heel enkele keer als ik naar bijvoorbeeld een begrafenis moest.
Maar 1-3-13 (een vrijdag), je moet maar durven) trouwen Ivo en Ellen en dan moet ik toch echt als heer vermomd aantreden. Mijn embonpoint verplicht me een maatkostuum te nemen.
Wij dus naar Krimpen aan de Lek, naar Santerello. Nooit gedacht dat ik in dat dorp ooit iets zou kopen. Maar Ivo was er vorige week ook geslaagd, dus waarom niet.
Het wordt wat fraais, een strak, Italiaans gesneden pak. De maten zijn dus genomen, de opdracht gaat vandaag nog naar Italië. In januari kan ik dan hier terecht om te passen en de laatste verbeteringen aan te laten brengen. En dan moeten we ook nog op zoek naar een paar fatsoenlijke schoenen, een overhemd en een stropdas. Maar eerst maar eens zien waar José mee thuis komt, dan kunnen we het setje passend maken.
Je gaat er fantastisch uitzien, dat weet ik zeker. Het grote feest is nu al begonnen.
zo is dat, vertelt mijn portemonnee mij 😉
Maar je hart toch zeker ook!!!
nou, vooruit, mijn hart ook
Olala sjiek hoor 😉
reken maar maar zo hoort het ook als je zoon trouwt!
wat een prachtig woord is dat toch, embonpoint
duur woord voor een kostbaar lichaamsdeel