Kronkel

De oude man schuifelde naar zijn bankje. Dat deed hij bijna iedere dag. Het bankje bood hem uitzicht over het parkje en de rivier. Het was hem vooral om het laatste te doen. ” Aan het water gebeurt altijd wat” , steevast het antwoord wanneer je hem vroeg wat hij hier zocht. En dat is natuurlijk ook zo. De schepen varen van en naar de havenstad, het veer kiest de momenten om over te steken.
Vandaag is het niet anders, lijkt het. Totdat twee jongens, ik schat ze een jaar of elf, twaalf, schreeuwend vanaf de oever de dijk opklimmen. Eenmaal boven moet een van hen overgeven, tot zijn schrik vlak voor, net niet over zijn schoenen. Voor de zekerheid verschuift hij naar de andere kant van het bankje, niet direct zijn vertrouwde plekje, het is wel zo prettig zijn schoenen schoon te houden. Maar zijn nieuwsgierigheid is gewekt, aan de waterkant gebeurt immers altijd wat.
Het joch meldt dat ze beneden een dode vis gevonden hadden, aangevreten en verschrikkelijk stinkend.
” Ach, dat is het leven”, zegt hij troostend, ” zo eindigen we tenslotte allemaal!”

Vandaag, honderd jaar geleden is Simon Carmiggelt geboren. Hij is de eerste dagelijks blogger in Nederland, al gebruikte hij daarvoor als columnist het Parool, internet bestond nog niet. Zijn kronkels zijn legendarisch en hopelijk niet vergeten. Vandaag noemen we zijn verhalen wat traag maar de schetsjes van het dagelijks leven zijn pareltjes. Het verhaaltje hierboven is bedoeld als een bescheiden imitatie.