Natuurlijk, ik heb er ook last van, doe die tropische dagen bewust kalm aan. Ik neem geen belangrijke beslissingen, wetende dat die smeltende hersenen niet optimaal werken.
Dat zouden die professionele politici die we in onze Tweede Kamer hebben gekozen om het land op een fatsoenlijke manier te besturen ook moeten doen. Maar nee hoor, de dames en heren maken er een puinhoop van. Zonder nadenken over de consequenties nemen ze zelfs besluiten die onmiddellijk met elkaar botsen.
Je zal maar in een gemeente werken en weten dat je met de keuzes die je maakt de ene, dan wel de andere nieuw aangenomen wet overtreedt.
Je zal maar bij een welzijnsinstelling, al dan niet als vrijwilliger werken en niets meer mogen doen voor een deel van je cliënten.
Je zal maar arts of jurist zijn en een uitgeprocedeerde doet een beroep op je.
Je zal maar een ongedocumenteerde zijn en als een melaatse overal je neus stoten.
“Zo’n vaart zal het niet lopen”, zegt de minister en nog in dezelfde volzin: “maar de wet is de wet”.
Gelukkig heeft ons bestuurlijk bestel nog een correctiemogelijkheid in de Eerste Kamer. Dus maar hopen dat de temperatuur dragelijk is wanneer de Senaat zich over asiel- en woningbouwwet buigt.
En dat in een week waarin het vertrouwen in de politiek al richting het nulpunt ging door de populistische reacties van de dames Yesulgöz en Van der Plas, gevoed door Telegraafs Wierd Duk, onruststoker pur sang. Wat een onwaardige vertoning!
Fijn dat je mijn blog leest, geef gerust een reactie