Luctor et emergo

Het regent, het regent, de pannen worden nat. Ach, als het niet meer is dan valt het wel mee. Maar het was meer, veel meer. Maandag in het midden en westen van het land, vandaag in Oost Brabant en Limburg. Het was meer, het goot, het goot, water liep uit de sloot. Ook hier kon de riolering, respectievelijk de droge grond het aanbod niet aan. Hier en daar een benedenverdieping onder water, straten waarop je kon varen. Wat schade, voor zover ik weet bleef het daarbij. Verzekering dekt de schade, de laminaatverkoper is er blij mee. Spectaculaire beelden op de social media zoals een koude douche op het Utrechtse Hoog Catharijne, goed dat die vallende stukken plafond niemand troffen. Grappige beelden als het filmpje waarin de kinderen op hun fietsjes door twintig centimeter water crossen, spetterpieterpater. Of de jongen die met een opblaasbaar bootje door de rivierenbuurt dobbert, het haalt het journaal.
Maar ook een dreigende dijkdoorbraak in Alphen aan de Rijn en een bewoner van Kockengen die voorzichtig zijn keuken binnenstapt, per stap een stukje verder in het water, uiteindelijk bijna tot zijn knieën. Een dijkgraaf die weet te melden dat het nog wel jaren en een  forse investering zal kosten voor dat soort problemen zijn opgelost.
Het is een niet aflatende strijd met de natuur en dan vooral met het water. De prijs die we betalen voor Hollands glorie, het winnen van land op het water. De natuur geeft niet graag haar verlies toe, heeft ook nog niet verloren.
De dijk tussen Schoonhoven en Bergambacht is slecht begaanbaar vanwege het op deltaniveau brengen, een reactie op de hoge waterstand in de rivieren, midden negentiger jaren. Het doemscenario, Amersfoort aan Zee komt van tijd tot tijd weer terug, we worden vanuit zee en uit het oosten en zuiden aangevallen. Maar we zullen handhaven, luctor et emergo, niet alleen de Zeeuwen, het gaat om de Lage landen, Les Pais Bas. Het blijft een strijd, met winst en verliezen.