“Ja, meneer, het moest van school maar we vonden het heel leuk! We hadden dit voor geen goud willen missen.”
In de week van het bewegen die samenviel met de herfstvakantie hier hebben vier jongens van een jaar of vijftien, zestien bij de Stichting SWOS hun maatschappelijke stage ingevuld. Ze maakten posters en deelden flyers uit om aan het evenement bekendheid te geven, ze leerden de ouderen hoe ze om kunnen gaan met de Wii, ze hielpen bij de feestmaaltijd die we voor zestig senioren bereidden en bedienden tijdens de workshop die Olga Commandeur gaf. En ik betrapte ze in de gymzaal op een partijtje voetbal met een paar tachtigjarigen.
“Doen jullie wel voorzichtig, ze moeten nog langer mee”, maande ik de oudjes.
Van de week kwam ik een van de jongens in ons pand tegen, hij had zich aangemeld voor een volgende klus.
Naar aanleiding van het voetbalincident in Almere staat in NRC Next vandaag een analyse waarin geconcludeerd wordt dat de voetbalclub geen club meer is, dat de leden geen betrokkenheid meer voelen, de de ouders maar met moeite ingezet kunnen worden. En dat de vrijwilligers bij de clubs merendeels de vijftig royaal gepasseerd zijn. Maatschappelijke betrokkenheid neemt af over de hele breedte. En dat is niet af te doen met cultuurverschillen tussen autochtoon en allochtoon zoals die geblondeerde ons wil doen geloven.
Ik zie het hier nog niet zo duister in maar in de grote stad kan dat natuurlijk best anders zijn. Hoewel, ook hier merk je dat verenigingen moeite hebben om vrijwilligers aan te trekken. Dat leden bardiensten afkopen, dat vervoer naar uitwedstrijden vaak lastig te regelen is.
Vrijwilligers zijn steeds vaker nodig nu de geldkraan in Den Haag verder dichtgedraaid wordt. In de zorg zal de vraag de komende jaren heel snel toenemen. Grootouders zullen vaker op hun kleinkinderen moeten passen nu de dagopvang schier onbetaalbaar wordt waardoor ze weer minder beschikbaar zijn voor andere taken.
Maar, als de maatschappelijke betrokkenheid en het aanbod afneemt en de vraag alleen maar groter wordt dan zitten we straks met een enorm probleem. Daarom is dat instituut van maatschappelijke stages voor middelbare scholieren zo goed. De jeugd ervaart dat vrijwilligerswerk heel leuk en dankbaar kan zijn. En zo’n ervaring nemen ze een leven lang mee. Jammer toch dat door deze regeling aan het eind van dit schooljaar weer een streep gehaald wordt.
Alleen het negatieve komt in het nieuws!
Merel heeft haar maatschappelijke stage met een groep van school in een Pools weeshuis gedaan.
Precies, die stages zijn heel goed, niet in de laatste plaats voor de scholieren zelf.
.. eerst met veel bombarie dat programma op poten zetten en het na een paar jaar al weer opdoeken.. Zonde..
Was het programma goed opgezet dan had het wel doorgedraaid maar het wordt als gewoonlijk maar ergens neergeplempd, jullie moeten uitvoeren, zoek zelf maar uit hoe. Scholen kwamen met een enorme taakverzwaring te zitten. Maar er dan een streep doorzetten is ook de oplossing niet
Wat een goed.verhaal weer. Wat ik zelf altijd jammer vind is dat in de pers té vaak de negatieve kant van de jeugd belicht wordt. Door mijn vrijwilligerswerk in de mediatheek van de WZ weet ik dat er gelukkig véél meer fijne jonge mensen zijn dan de pers ons wil doen geloven. En die geblondeerde (geweldige uitdrukking) die moet vooral zijn mond houden.
natuurlijk en gelukkig zijn ze er nog, die jongeren die zich inzetten voor de maatschappij. Het is niet zwart-wit, ook niet zo bedoeld door mij. Maar de tendens is een afnemende.
Een maatschappelijke stage… uh daar heb ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar goed dat hoeft me van zo’n apeland als het onze niet te verwonderen – lopen we immers niet altijd een paar jaartjes achter op de Nederlanders!
Wat vrijwilligers betreft… dat is niet simpel en al menig vereniging is door een gebrek aan inzet ter ziele gegaan… jammer genoeg. Anderzijds doen de verenigingen die zich wel staande weten te houden het dan weer beter, bij ons in de streek dan toch. Al lijkt me de tijd van een heel weekend meehelpen voorbij en kiest men liever voor één dag helpen, één dag vrij.
Vele handen maken licht werk. Ik zie hier ook dat ouderen wel willen helpen maar niet volgens een vast stramien. Men wil ook de handen vrij houden voor andere dingen.
mooi gezegd!
Ik denk dat ik op die leeftijd een maatschappelijke stage verschrikkelijk had gevonden, maar dat je er achteraf gezien wel ontzettend veel van hebt geleerd. Ergens vind ik het wel jammer dat ik dit niet gehad heb op school…
Het moest van school maar ……
heel erg nodig, deze berichten
maar of ze ter bestemder plek aankomen??
Hand-in-hand, opvoeders, school, sportverenigingen, geloofsgemeenschappen et cetera, gefaciliteerd een aangemoedigd door een betrouwbare overheid.
zo kan het, zou het misschien wel moeten zijn