Een paar dagen voor ons vertrek uit Corralejo kregen we het verdrietige bericht dat onze overbuurman is overleden. Een generatiegenoot die in de pakweg vijftig jaar dat we in de Zilverstad wonen al snel meer was dan een buurman.
Of ik op de crematie een woordje wil doen? Natuurlijk, zo ben ik wel!
En sindsdien stapelen de anecdotes zich op in mijn hoofd. Fijne herinneringen aan al die leuke jaren die we hier meegemaakt hebben en waarin hij een belangrijke rol speelde tot hij een aantal jaren geleden door meneer Alzheimer meegetrokken werd naar zijn jongste jaren.
We waren hem dus al een tijdje kwijt maar toch valt dit definitief afscheid als altijd onverwacht.
Maar de herinnering blijft.
Fijn dat je mijn blog leest, geef gerust een reactie