Het zit erop, het is volbracht, ik heb het gehaald, het eindpunt van mijn route 66. De weg van 0 naar 66 in dit geval. Een prachtige route, je hebt er stukjes van meegemaakt of in ieder geval mee kunnen maken. In dit geval niet dwars door de USA, van oost naar west. Een langere reis, maar dan door de tijd. Een reis met hoogtepunten en dieptepuntjes, een reis vol verrassingen, vol door niemand te voorspellen ontwikkelingen. Een reis die desalniettemin planbaar was, als je maar durft te falen. En natuurlijk als je maar in staat bent doelen bij te stellen en nieuwe doelen te maken.
Eindpunt? Ik mag hopen van niet. Kom nou, dat zou veel te vroeg komen. José zei gisteren dat ik het getal om kon draaien en dat klopt, dan wordt het 99. Laat ik daar voorlopig maar op inzetten. Dat wil zeggen als de kwaliteit van leven behouden wordt. Dus route 66 mag zijn eindpunt hebben, ik start de motor, sla gewoon een zijweg in en dender verder. Op zoek naar nieuwe uitdagingen, nieuwe (blije) gebeurtenissen, nieuw leven. Laat mij maar genieten! Geniet je mee?
Ik had natuurlijk kunnen kiezen voor de Stonesversie maar het origineel van Nat King Cole is veel leuker.
Nog nooit van dat lied gehoord, Lekkere muziek. Leuke vergelijking die je gemaakt hebt.
het gaat ook meer over de snelweg
Ah super!!!
😉