Uit de nalatenschap van Alfred Nobel, hierboven in houtskool, worden jaarlijks prijzen uitgereikt aan mensen of organisaties die een belangrijke bijdrage hebben geleverd binnen hun vakgebied.
En er is een buitenbeentje want niet verbonden aan een vakgebied, de Nobelprijs voor de Vrede. Er is nog een verschil, anders dan voor de andere categorieën wordt deze prijs sinds 1901 door een Noors committee in Oslo toegekend.
Grote namen kwamen eerder op de lijst prijswinnaars zoals Ghandi, Mandela, Moeder Teresa.
In de Verenigde Staten staat nu een dreinerig kind aan het roer dat vindt dat hij die prijs verdient. En er dan ook maar om vraagt maar, kindertjes die vragen worden overgeslagen werd ons al vroeg geleerd.
En inderdaad, hij kreeg de prijs niet ondanks al die oorlogen die hij volgens eigen zeggen gestopt heeft.
Nu kun je na zijn afwijzing, want zo moet hij het toch voelen, chagrijnig gaan zitten mokken maar deze peuter zit niet zo in elkaar. Hij heeft altijd gekregen wat hij wilde, kiest de aanval.
‘Als ik die prijs toch niet krijg ondanks al mijn goede werk voor de vrede dan hou ik daar mee op, dan ga ik wel oorlog zoeken. Maar realiseer je wel, Noorwegen dat dat jullie schuld is!”
En dan kan de Noorse regering bij herhaling aangeven dat ze niet dat Nobel Committee zijn, daar heeft hij niets mee te maken.
Het is de zoveelste keer dat ik me afvraag hoe een natie zo’n idiote leider kan handhaven.
En al die herrie is terug te voeren op Trumps wens Groenland in te lijven. Daar zitten drie redenen achter, veiligheid, zeeroutes en grondstoffen. Alle drie zijn op zijn zachtst gezegd discutabel. Eerdere pogingen van de VS Groenland deel te maken van de verdediging van het westen zijn gestopt op de onherbergzaamheid van het gebied, vooralsnog zijn die routes niet rendabel te maken en er zit voor zover bekend niet veel in de grond en dat weinig is er slecht uit te halen.
Bezorgde groet,