Dat was het dan, de handdoek in de ring. Hij verdiende zijn sporen met zijn standvastig verzet tegen misstanden. Hij werd op handen gedragen door de slachtoffers waar hij voor opkwam. Hij werd verguist door collegae die hem maar een lastige drammer vonden. Hij werd geen partijleider van het CDA, op het nippertje.
En toen begon hij maar voor zichzelf, eerst als eenpitter, daarna met zijn nieuw opgerichte partij, NSC. Een succesvolle start maar daar bleef het bij. Hij moest ineens besluiten nemen, knopen doorhakken.
Hij bleek het niet aan te kunnen. Raakte overspannen, kwam terug en knapte weer af. En nu kiest hij eieren voor zijn geld. Zijn gezondheid, zijn gezin krijgt voorrang.
Dat NSC, twintig kamerzetels, zeven bewindspersonen en geen politiek leider meer. In de peilingen gezakt naar twee zetels. Wat is het nog waard? Wat gaat dit betekenen voor dit toch al instabiele kabinet? Die NSCers, hebben ze nog belang bij het bij elkaar houden van de coalitie?
De tijd zal het leren.
Fijn dat je mijn blog leest, geef gerust een reactie