Dit blogonderwerp kwam ineens bovendrijven naar aanleiding van foto’s van een honderdjarige. Ze had felicitaties gehad van de koning en de koningin, van de commissaris van de koning en de burgemeester komt een dezer dagen op bezoek. Honderd jaar, een hele eeuw.
Ooit wel eens bij stilgestaan? Bij al die dingen die de negentigplussers onder ons hebben meegemaakt? Ik zie op Facebook wel eens van die tekstjes voorbijkomen over ‘ wie weet nog wat een cassettebandje is, ken je de floppy-disk nog en dat Twix nog Raiders heette?’ . Een terugblik voor iemand die nu een jaar of veertig is. Maar weet je nog dat de straatlantaarns nog een voor een aangestoken werden, dat er in sommige huizen al radiodistributie was, dat Han Hollander daarop Nederland-België versloeg? En dat zijn slechts de kleine dingen. Wat een enorme veranderingen hebben deze mensen in hun leven meegemaakt. Niet alleen in tastbare herinneringen, ook over wijzigende ideeën. Van bijvoorbeeld het Heilige Roomse leven, of dat je niet naar een slager of bakker van een ander geloof ging tot de verregaande ontkerkelijking. Over de seksuele revolutie, over de verzuiling en ontzuiling, over het nauwelijks buiten eigen stad of dorp komen tot (achter)kleinkinderen die je via Skype vanuit Verweggistan in beeld hebt. Ze moeten het allemaal maar bijbenen. De wijzigingen die in een razend tempo aan hen voorbij trekken. Simpele dingen als het kopen van een trein- of buskaartje, met de pinpas betalen en geld uit de muur trekken, alles is anders en veranderd weer.
En dan het delen, bijna je hele generatie heeft al eerder het loodje gelegd. Met wie kun je hierover nog van gedachten wisselen? Ik heb groot respect voor de mensen die, al is het maar een klein beetje, al die ontwikkelingen bij kunnen benen, al dan niet met rollator of scootmobiel.
En ik moet er binnenkort maar eens werk van gaan maken, een levensboek voor mijn moeder maken (als ze wil, natuurlijk).
Oud, ouder, oudst
0 gedachten over “Oud, ouder, oudst”
Voeg uw reactie toe
Laat een reactie achter bij TrudiReactie annuleren
Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.
Goed beschreven. Aanvulling: de generatie van 90- en 100-jarigen hebben niet alleen veel meegemaakt, maar ook veel verloren. Vele dingen waar ze letterlijk heilig in geloofden bleken in de zestiger jaren niet meer waar te zijn. Zal je maar gebeuren. Om mee te gaan met je tijd, spraken ze er niet meer over, maar het bleef toch ergens nog steeds pijn doen.
Ja, die verhalen ken ik allemaal. Mijn moeder wordt 4 januari a.s. 102 jaar. En van bijbenen is geen sprake meer. Het dagelijks bestaan is voldoende en gebaseerd op wat eens was… Mooi weergegeven Carel!
thanks
Pfew en de ontwikkeling van tv, telefoon, internet, mobiel
Echt onvoorstelbaar
en nog ontzettend veel meer
Hé ja, voor mijn werk kom ik zo goed als dagdagelijks bij ouderen over de vloer… ’t is niet voor iedereen weggelegd om bij te benen maar ik doe mijn best. En ja, ook dat hoort bij de taken van een verzorgende. Vinden ze mij slim omdat ik dat allemaal kan… pfff 🙂
je kent het spreekwoord, iets met eenoog
Wat een mooi idee Carel een levensboek over je moeder, ik ben benieuwd of ze eraan gaat meewerken. Ze heeft er zeker nog de pit voor.
ik ga het binnenkort maar eens met haar bespreken
Hoewel aan de late kant nog even een reactie. Ik ben van 1935 en herinner mij behalve de door jou genoemde zaken nog:
Het belastingplaatje in een leren hoesje aan het stuur van mijn vaders fiets.
De gas- en licht penningen van de muntmeters. ( Waardoor je plotseling geen gas meer had of in de avond het licht uit ging.)
De verzekeringsman die aan de deur kwam om de premie van een duppie te innen. ( Polis heb ik nog)
De kruidenier die stroop afwoog en losse petroleum verkocht.
Voor 3 cent zwemmen in het Noorderbad op woensdagmiddag
Er bestonden nog halve centen, je kon al een postzegel kopen voor 1 cent.
Als kind gooiden we af en toe op school een cent voor de zending in een apparaat waar een negertje op afgebeeld stond die knikte als het geldstukje erin geworpen was als dank. Ook spaarden wij doppen van melkflessen.
Je kon kleding kopen op zgn auwelzegeltjes.
Voor 25 cent kreeg je een zak kluiven bij de slager.
Thuis hadden we radiodistributie ( 4 zenders) Alleen een luidspreker en een draaischakelaar.
Voor 10 cent kon je een perronkaartje kopen. Dat deden mijn vriend en ik en dan boden we aan koffers te dragen van reizigers. Als we wat geld bij elkaar hadden gingen we naar de Siniac op het Vreeburg, ( nekloge 50 cnt.)
Ik weet er nog veel meer. Vraag je moeder ook maar eens.
Mijn moeder weet er ook nog genoeg. Ik wilde slechts aangeven dat voor de ouderen er zo ontzettend veel in rap tempo veranderd is en dat ze het allemaal maar bij moeten benen. De een lukt dat beter dan de ander! Maar een leuke opsomming, Jan