Pan en Demeter

Gisteren hebben we een wandeling gemaakt, dwars door de velden, over de berg. Een flinke tippel maar mooi. Het weer was er ideaal voor, bewolkt en niet al te warm. Een stevige bries toen we eenmaal op hoogte waren. Het eerste stuk liepen we op een verharde weg maar na een kilometer of twee hield het asfalt op. We waren daarop voorbereid, eigenlijk verwend want een groot deel was op de kaart als onverhard ingetekend. Op het slechte stuk was het maar goed dat we onze wandelschoenen aan hadden, steun aan de enkels en goede zolen zijn hier dan geen overbodige luxe. Als ik mijn rust maar neem gaat het wandelen me prima af, gelukkig.
Op de berg lopen grote kuddes schapen, zowel geschoren als ongeschoren. Het is, als het om de wol gaat, kennelijk oogsttijd. Lager komen we langs olijfgaarden vol vruchten. Hier en daar liggen stapels netten klaar die binnenkort onder de bomen gelegd worden om de uitgeschudde olijfjes op te vangen. Ook hier nadert dus de oogst, evenals verderop waar we velden met pompoenen en meloenen zien, waar het graan wuift in de wind en waar de de aardappels uit de grond gehaald worden. De boeren zijn er maar druk mee.
En zo is Demeter, de godin van de landbouw aan het werk in de drukste tijd van het jaar. En beschermt Pan zijn herders en schapen al deelt hij af en toe een plaagstootje uit. Dan laat hij geluiden uit het omringende bos komen die de herders de stuipen op het lijf bezorgen. Dan breekt er even pan-iek uit. De Griekse goden houden wel van een geintje.

Wat de olijven betreft, men claimt hier de beste van heel Griekenland te oogsten. De vruchten worden vervolgens voor langere tijd gemarineerd in zeewater en verkleuren dan. Hoe donkerder, des te beter, van groen via paars naar zwart. Het is maar dat je het weet!