Schatten zijn het, echte schatten

Zoals zo vaak loop k met een aantal vragen naar het dienstencentrum. Vaak kies ik een moment, vlak voor de soep, simpel omdat ik dan een kom kan meegenieten. Gisteren was ik wat later. Op kantoor zitten Corrie, Sandra en Martine, niet veel later komt ook Nadia binnen. En Nadia had ik nodig, ik was vanochtend vanaf het gemeentehuis gevraagd over de coördinatie van het communicatietraject bij de presentatie van het eindresultaat van het Zilverboomproject. Omdat Nadia die kar trekt en ik zoveel mogelijk wil voorkomen iemand voor de voeten te lopen wilde ik eerst even met haar afstemmen. Maar, en dat vind ik wel zo belangrijk (bovendien ben ik nieuwsgierig), Nadia’ s dochtertje had een rol bij de Dodenherdenking, hier in de gemeente. En ik wilde weten of de trotse moeder een succesvol optreden wist te melden.
Zover kwam het niet direct, Sandra: ‘ Carel, ken je dit recept, Frank is de kibbeling vandaag gaan halen en ik heb de spinazie al in huis’.
‘ Eh, nee, maar lijkt me lekker, wil je het even naar me doorsturen?’
‘ Het staat op ..’
‘ Doe nu maar, anders vergeet ik het, Nadia hoe was de Dodenherdenking?’
‘ Wie is er dood?’
‘ Nee, 4 mei?’
‘ Carel, wil je even naar dit persbericht kijken?’  Martine laat ook van zich horen.
‘ Oh, de Dodenherdenking, ja, ze deed het geweldig. Marry (de wethouder) complimenteerde me nog.’
‘ Het gaat over de Zilverboom, kan dit zo weg?’ (Martine)
‘ Naar welk e-mailadres moet ik het sturen?’ (Sandra)
‘ Steef was er ook nog, die heeft nog een bloemetje gelegd bij het graf van zijn oude vriend.’
‘ Zo leuk om te zien hoe jong en oud met elkaar omgaan, vanochtend nog een stel tijdens de wandeling, ze hebben nog wel een uur nagepraat over een boek.’
‘ Hoho, een voor een graag, dames, maakt niet uit Sandra, ik kijk even naar wat je hebt staan, Martine.’
Ik vertel Martine van het gesprek dat ik met de ambtenaar had en vraag met haar te schakelen.
‘ Vanavond gaat niet door en 1 juni ook niet’. (Nadia)
‘ Wat is er vanavond en 1 juni?’
‘ Daar hebben we het toch vorige week over gehad?’
‘ Oh, dat, dan heb ik 1 juni een vrije dag, zin in iets leuks?’
Wat er dan gebeurt kan ik niet opschrijven, iedereen wil met me uit, wat gaan we doen? Kortom, een kakofonie.
‘Rustig, dames, Corrie, hebben wij nog grote enveloppen? A4-formaat. En kun je vrijdag even wat stukken voor me verzenden?’
‘Vrijdag? Ik ben vandaag voor het laatst, ga lekker acht dagen naar Kos.’
Oeps, had ik dat kunnen weten? Nou ja, in ieder geval gaat de tijd zo snel dat ik nauwelijks weet welke dag we leven vandaag.
‘ Kos, leuk, zijn we niet zo lang geleden ook geweest. Welk hotel?’ Ik geef haar wat tips en controleer ondertussen of er nog voldoende papier in het kopieerapparaat zit. De subsidieaanvraag moet vermenigvuldigd worden. Corrie telt intussen ruim vijfendertig enveloppen af en ik beloof haar ze zelf wel te adresseren.
De stapel kopieën en de enveloppen liggen klaar, ik heb mijn vragen beantwoord gezien en moet op zoek naar mijn boodschappenlijstje. Zojuist had ik het nog. Uiteindelijk blijkt het bij de kopieermachine te liggen en ik neem afscheid. Bijna bij de auto, ik ben net twee rokende ambtenaren van het WMO-loket gepasseerd realiseer ik me dat ik die stapel papier ben vergeten. Als ik weer langs de ambtenaren kom en kort aangeef wat er aan de hand is krijg ik een bemoedigend ‘dat gebeurt ons ook wel eens’.
Even later stap ik het kantoor binnen en vraag of er dan niemand is die me even op die stapel had kunnen wijzen en had kunnen vragen of ik niets vergeet.
‘ We hebben nog wel een plaatsje vrij op de maandag- en donderdagochtend’, is de unanieme reactie. Die ochtenden vangen we licht-dementerenden op.
‘Jullie worden bedankt, meiden!’