Vrijwilligerswerk

De heren Waldorf en Statler becommentariëren vanuit hun loge de show.
Waldorf: ‘Same as it ever was.
Statler: ” Same as it ever was.’
Waldorf: ‘Yeah’
Beiden: ‘… terrible.’
Als je vergeleken wordt met deze Muppets dan is het tijd te gaan denken aan opstappen. Ben ik die betweterige mopperkont? Of zien ze me in elk geval zo? Sta ik nieuwe ontwikkelingen in de weg omdat alles vroeger beter was? Vragen die steeds meer retorische vragen worden. Tijd voor verandering!
Toen de mogelijkheid zich voordeed, inmiddels ruim zes jaar geleden, ben ik gestopt met werken. ‘Dat had ik veel eerder moeten doen’ zei ik al na drie maanden tegen mijn oude baas. Niet dat dat gekund had maar, simpel, omdat het ontzettend goed beviel. En nog steeds denk ik er zo over.
Fietsen? Heerlijk, maar niet iedere dag vijf, zes uur. Andere hobby’s? Zeker, maar niet om er fulltime mee bezig te zijn. Assisteren in de huishouding? Klusjes in en rond het huis? Van hetzelfde.
Natuurlijk ben ik nog veel te jong om stil te zitten (wanneer ben je daar oud genoeg voor) maar de keuze iets te doen is veel bewuster. Alleen nog dingen die je leuk vindt op momenten dat je het leuk vindt. Nu is dat iets te gemakkelijk geformuleerd. Vrijwilligerswerk, want daar gaat het om, doe je vrijwillig maar is niet vrijblijvend, in ieder geval in veel gevallen niet. De organisatie moet natuurlijk wel op je kunnen rekenen, gedane toezeggingen moeten nagekomen worden. Maar heb je nog niet ‘ja’ gezegd dan mag je ‘nee, het komt me deze keer niet goed uit’ zeggen.
Wat is er fijner dan in een leuk team dingen te doen die je graag doet? En die bovendien nog nuttig zijn en voldoening geven?
Bij mijn afscheid kreeg ik plagerig een geranium aangeboden. Nog los van het feit dat het niet mijn favoriete plant is, de idee erachter stond me absoluut niet aan. Niet aardig misschien, maar ik heb ‘m, eenmaal thuis, direct in de vuilnisbak gegooid.
Ik ben te jong om al achter de geraniums te gaan zitten.