Wat een dag weer

Half zeven ging de wekker, gisteren. Niet voor mij maar José moet om acht uur in Gouda zijn, de deur openen. Ik weet dat natuurlijk en normaal ben ik zo’n donderdag, laat ik zeggen, bijtijds wakker. Maar bijtijds, ik had zekerheid nodig. Om ruim voor negen moest ik me melden bij het Dienstencentrum. Drie sollicitatiegesprekken, telkens met een half uurtje tussendoor, even een korte afstemming, ervaringen delen. Uiteindelijk stond ik tegen tweeën bij de Spar, nog even een broodje halen. Gelukkig kregen we wel een kopje soep om kwart voor twaalf, attente dames, daar bij de SWOS.
Na de late lunch heb ik nog  even een naar het journaal gekeken, via uitzending gemist. En toen maar meteen boodschappen doen, ’s avonds moet er weer eten op tafel staan. Het half uurtje vrij benut ik om de puzzel in Next op te lossen en daarna dommel ik weg. Lekker, uit de wind in de zon. Ik heb geen idee hoelang ik van de wereld was, wel dat om vier uur, volgens afspraak, Els me wekte, snoeigereedschap bij de hand. De  plukken steeds dunner wordend haar belanden op de keukenvloer, we hebben een gezellig half uurtje. Els verdwijnt en ik ruim op. José komt zo thuis. Nog even een sudoku oplossen, het alternatief als je niet weer in slaap wilt vallen.
Na het avondmaal, ik heb aardappeltjes en een peppersteak gebakken en een krop andijvie laten slinken, duik ik even voor een uurtje onder om daarna fris en fruitig klaar te staan voor een avondje Goudse schouwburg, cabaretier Ronald Goedemondt moet me wakker houden. En, dat lukt hem. Niet dat ik uitrustte van de voorstelling, dat ratelt maar door. Enfin, na, eenmaal thuis, twee uitzendingen van het mes op tafel, ook weer via uitzending gemist, vind ik het welletjes. Ik tik deze lettertjes nog even en noteer de tijd dat het bericht wereldkundig gemaakt wordt. De lichten gaan hier uit, het is mooi geweest!