Ik heb gisteren wat beelden gezien van de openingsceremonie voor de Olympische Winterspelen 2026. Sporters van overal die gaan strijden om de medailles of simpelweg vanuit de olympische gedachte dat meedoen belangrijker is dan winnen.
Wat bobo’s die hun final moment vieren, Bocelli mag wat zingen en de vlam gaat twee weken branden in Milaan.
Mooi is het politieke statement, we zetten ons in voor vluchtelingen, vrouwenrechten, burgerrechten, tegen nucleaire dreiging. Mooi, maar de werkelijkheid is anders. Politiek en sport kan niet gescheiden worden.
De Nederlandse vlaggendraagster, Kimberley Bos deed haar werk, pakte haar fiets en zocht haar bedje op, vandaag moet ze weer trainen.
Want daar gaat het om, sportieve krachtmeting. Ik zal vast wel het nodige meekrijgen, komende weken. Ik heb nu alle tijd maar ga niet meer met een tijdschema op de knieën naar een 10.000 op de schaats kijken, ofzo.
Fijn dat je mijn blog leest, geef gerust een reactie