Ik zit bij te komen van mijn dagelijkse uurtje wandelen, een opdracht die ik me in de coronatijd heb gegeven en waar ik zo goed als altijd gehoor aan geef. Die enkele keer dat ik verzaak heeft een goede reden.
Even de benen strekken, even een frisse neus halen is goed voor me maar het gaat niet altijd van harte. Zoals deze middag. Een gure wind, veel vocht in de lucht, het zijn geen ideale omstandigheden voor me. Dat geldt kennelijk voor meer mensen. Op een zonnige zondagmiddag kom ik heel wat wandelaars en fietsers tegen op de Lekdijk maar nu ben ik de enige.
Goed, het is weer gebeurd, even een kop thee en een stukje chocolade en dan kan ik er weer tegen.
Ik heb geen behoefte aan de dagelijkse ellende op deze wereld, laat de radio uit. Ik laat me straks door het achtuurjournaal wel bijpraten. De cryptogram uit de krant is al opgelost en in het boek dat ik aan het lezen ben ben ik alweer de nodige hoofdstukken gevorderd.
Nu de kerst nadert kan ik wel alvast wat kerstkaarten maken. We versturen er niet zoveel meer en vaak zijn het gekochte kaarten die we op de post doen. Maar af en toe er zelf een inkleuren is natuurlijk ook wel leuk. Laatst hebben we bij de Action wat blanco kaarten met envelop meegenomen die zich voor dit werk prima lenen. Ik laat een kaarsje branden, en op die manier heb ik me toch nog enigszins nuttig gemaakt, deze donkere dag.
Fijn dat je mijn blog leest, geef gerust een reactie