Meestal, of liever, zo goed als altijd gaat mijn dagelijkse wandeling over verharde wegen. Een goede gewoonte, het loopt het lekkerst, vind ik.
Maar zo af en toe wil ik wel eens wat anders. Hier in de directe omgeving zijn die mogelijkheden zeer beperkt. Maar een stukje onder langs de Lekdijk kan wel.
Een andere ondergrond natuurlijk, ik loop wat voorzichtiger. En, belangrijker, een andere kijk op het gebied. Mooie doorkijkjes en veel rustiger. In plaats van opletten voor al dat passerende verkeer, zelfs op zo’n relatief rustige dijk nu niet meer dan twee voetgangers met hun hond.
Waar ik precies zit, geen idee. Totaal geen zicht op de bebouwing aan de andere kant van de dijk.
Fijn dat je mijn blog leest, geef gerust een reactie