Je moet van het bestaan weten, van horen zeggen. Normaal loop je er als toerist niet langs. Een onooglijk weggetje naar boven. Rechtdoor zit je al snel op de boulevard van Ipsos en heb je de eethuisjes voor het uitkiezen. Dus eigener beweging neem je die afslag niet snel. Ten onrechte want vijftig meter van de hoofdweg is een klein restaurant, Squirel.
Gelukkig kregen wij de tip wel een drie dagen terug namen we de afslag. Vergeefs, niet gereserveerd, geen plaats.
“Morgenavond?”
“Sorry, dan zitten we ook vol maar overmorgen kan nog wel.”
We boekten een tafeltje, de tip had meer ingehouden dan de plek uit het directe zicht, ook de kwaliteit van de keuken werd geroemd.
We werden ontvangen met een”Goedenavond, meneer en mevrouw de Mari”. Dan voel je je direct welkom! We kozen allebei een visgerecht. José iets pittigs, ik een witvisje.
“Hij is niet gefileerd, u moet hem zelf van graten, kop en staart ontdoen.” Ik geef aan dat dat geen probleem is, zelfs als ik gefileerde vis krijg kom ik regelmatig graat tegen, ik ben ervaringsdeskundige. Vooraf brood met olijven en een heerlijke olijfolie. Het dienstertje meldt dat haar vader afgelopen winter voor de persing gezorgd heeft. Ook de olijven komen uit eigen boomgaard. Ze zijn klein maar o zo lekker. Netals het hoofdgerecht dat we laten vergezellen door een Griekse salade. Toe nemen we een kopje koffie en krijgen we een plak chocoladecake. “Gemaakt door mijn mama”, zegt het meisje. Ik vertel haar dat mijn moeder ook dit smakelijke gebak af en toe op tafel zette.
Terwijl wij zitten te smullen wordt menig potentiële klant teleurgesteld omdat ze volgeboekt zijn. De meesten laten zich noteren voor een volgende avond. En ook bij het afrekenen aan andere tafeltjes komt bij herhaling het afsprakenboekje te voorschijn. Voor ons helaas niet,ons wacht het vliegtuig, de vakantie zit er bijna op.
We krijgen bij wijze van afscheid nog een glaasje limoncello, ook afgelopen winter door papa gemaakt. Het leven is goed als je de juiste weg weet te vinden.
Ietwat geforceerd als #WOT? Welnee, lekker eten en drinken kent geen grenzen!
En dan zeggen ze dat wij Belgen Bourgondiërs zijn ☺
Maar toch niet de enigen
Smakelijke groet,