De heenreis #MoM3

Daags voor ons geplande open ik een mailtje van de via Groupon geboekte parkeerplaats op Schiphol. ‘Dank dat u voor ons gekozen hebt, we verwachten u rond twaalf uur.’ Nou, dat zal wel een uurtje later worden want het enige dat we nog moeten doen is onze bagage voor half twee afgeven. Lang leve het internet en de mogelijkheid vanuit je luie stoel de incheck reeds te doen.
We kozen vier jaar geleden al, direct na een soortgelijke rondreis door Andalusië voor de reis naar Marokko, langs de vier koningssteden. Het was ons prima bevallen, met de bus de hoogtepunten van zo’n gebied aandoen. De entree is geregeld, er staat zo nodig een lokale gids paraat, de hotels zijn van redelijk niveau, kortom weinig zaken waar je naar om hoeft te kijken. Bovendien smaakten de Moorse monumenten in Zuid Spanje naar meer.
Volgens plan verlaten we zondag rond twaalven onze woning, geven de sleutel en oppasinstructies af aan de buurvrouw en kiezen de N210 richting Utrecht. Een klein uur later zijn we bij de geheel verlaten parkeerplaats op Schiphol. Een telefoontje en we weten dat de beheerder met een minuut of tien terug is, hij was juist met een andere klant naar de vlieghaven vertrokken.
Eenmaal op Schiphol, we worden netjes afgezet bij de juiste vertrekhal, leveren we meteen onze koffers in, geen rij, geen overgewicht, geen wachttijd. We hebben nog anderhalf uur voor we aan boord kunnen. Nu begint het wachten dus, het hoort erbij. Wachten bij de pascontrole, wachten bij de handbagagecontrole, wachten tot de grondstewardessen hun desk opendoen. En wachten tot de piloot toestemming krijgt op te stijgen. Uiteindelijk krijgen we toestemming en vertrekken we via de Polderbaan richting Marrakech.
Het vliegtuig zit bijna vol. Een poging in te schatten wie we straks in de bus weer zullen treffen strandt. Er zijn ruwweg drie categorieën, Marokkanen die tijdelijk huiswaarts keren, motorrijders, een forse groep mannen die herkenbaar zijn aan hun uniforme vesten. Zij gaan op de eigen vooruit gestuurde motor een avontuurlijk weekje tegemoet. En, de derde groep dat is de onze, dat wil zeggen de grijze plaag die zich tegoed doet aan de geneugten van het leven, veruit de grootste groep.
Over de vliegreis en landing is weinig te vertellen, puur routine. Of het moet zijn dat we vlak voor aankomst een formulier moeten invullen voor de binnenkomstregistratie. Eenmaal geland op Marrakech verlaten we het toestel via de trap en lopen we naar de aankomsthal. We worden daar direct geconfronteerd met lange rijen wachtenden voor de paspoortcontrole. Voor het eerst sinds jaren krijgen we na inlevering van genoemd formulier weer eens een stempeltje met een nummer dat we de hele week steeds weer moeten gebruiken. Marrakech heeft een klein vliegveld en dus hoeven we niet lang te wachten op onze koffers.
Na het passeren van de douane, niets aan te geven, treffen we onze gids voor de komende dagen. Hij verwijst ons naar de bus die we op eigen gelegenheid moeten bereiken. Nee toch niet, er staat buiten hulp. Een kruier neemt onze koffers over en brengt die naar de goede bus. Hij houdt zijn hand op, onze kennismaking met Marokko is begonnen.