Over wegen en verkeer #MoM4

Marokko heeft vooral indruk gemaakt door al die contrasten. Ik laat nu de chronologie even los en ga in op een paar van die aspecten.

De eerste nacht is bepaald onrustig. We slapen in een kamer aan de straatkant, een behoorlijk drukke buurt tussen vliegveld en Medina. Het verkeer houdt aan tot een uur of drie. Menig chauffeur vindt het nodig te toeteren. Rond drie uur komt nog een stel jongens langs dat wat al te diep in het glaasje gekeken heeft, ook dat kan zo maar in een Islamitisch land. We missen rond vijven de oproep tot het ochtendgebed, eindelijk hebben we de slaap te pakken. Voor even dan, om zes uur klinkt de wake up call, er wacht ons een lange dag.
Na het ontbijt vertrekken we naar Casablanca. Vanuit de drukte van Marrakech zitten we al snel in de stilte van het platte land. Ik geef het onmiddellijk toe, mijn beeld van het Marokkaanse landschap behoeft bijstelling. De autosnelweg tussen beide steden loopt door een grote brede vallei. Vruchtbare gronden strekken zich kilometers ver uit. De boeren verbouwen hier de meest uiteenlopende producten maar hebben een slecht jaar, er is sinds november nauwelijks regen gevallen en de graanoogsten dreigen te mislukken. Een groot deel van de groente en fruitteelt is bestemd voor de uitvoer vanuit Casablanca, een welvarende havenstad. Een relatief nieuwe stad ook, geen ommuurt oud gedeelte, nauwelijks bezienswaardigheden. Wat me direct opvalt is het verschil in auto’s. Vind je in Marrakech een wagenpark dat al gauw meer dan tien jaar gemiddeld oud is, in Casablanca zie je veel nieuwe wagens die bovendien een forse maat groter zijn. De taxi in Marrakech is een Renault Clio of een Peugeot 206, in de havenstad is het een dikke Mercedes of tenminste toch een nieuwe Volkswagen Touran.
Nog zo’n contrast, in het ongeveer 90 kilometer boven Casablanca gelegen Rabat, de huidige hoofdstad en verblijfplaats van de koning, rijden stadsbussen die bij ons rond 1960 afgedankt werden. Een deel van de ramen is kapot en weggehaald, zelfs de chauffeur zit de hele dag op de tocht. Maar er is ook een tramnet waarop gestroomlijnde elegante trams tramhaltes aandoen die hier niet zouden misstaan. Het elektronisch bord duidt aan dat de volgende tram over 5 minuten stopt, dat soort dingen.
Na Rabat vertrekken we richting Mekness en Fez, ook nu weer over tolwegen. Je moet je niet verbazen als er op de rechterbaan ineens een fietser rijdt of dat de berm van de weg door een herder benut wordt om zijn pak ‘m beet 15 schaapjes wat te laten eten.
Het wordt pas echt gekker als we vanuit Fez weer richting Marrakech rijden. Hier alleen nog tweebaans wegen waar werkelijk alle mogelijke verkeer voorkomt. Auto’s, autobussen en bromfietsen, maar ook herders met schapen, zwaarbepakt ezeltjes en karretjes die door muildieren worden voortgetrokken. De wegen gaan dwars door de dorpen en een blik opzij leert dat zijwegen geen van allen geasfalteerd zijn. En buiten de dorpen, de bergen in zie je slechts sporen waarop ternauwernood een ezel kan lopen.
En wat te denken van een viertal open vrachtauto’s, volgestouwd met bedoeïenen en hun vee en wat ze verder zoal nodig hebben, die op wandelsnelheid hun weg vervolgen, op zoek naar een volgende vruchtbare plaats. Als we ze net voorbij zijn stoppen we in een mondain skioord dat in de Franse Alpen niet misstaan zou hebben. We strijken voor een kop koffie neer bij hotel Chamonix in Ifrane.