Terug in de tijd #MoM14

We bezochten twee woningen op het platte land. Dat de mensen daar wat anders leven dan we hier gewoon zijn dat wist ik natuurlijk wel. Maar je kijkt je ogen uit. Zo’n ‘keuken’, vol rook omdat er al iets op staat en ondertussen wordt de melk gekarnd. (Groot)moeder zwaait er de scepter. Kleine slaapkamertjes. Een ‘buitentoilet’, dat wil zeggen, lozen op het riviertje. Geen enkele vorm van luxe. De tweede woning was iets groter en daar werden we getrakteerd op een theeceremonie. Mintthee, vanzelfsprekend. Oma zette op de karakteristieke manier de thee terwijl de dochters voor de versnaperingen zorgden. Toen een van ons een paar Snelle Jelles aan de kinderen begon uit te delen kwam er een kinderschaar overal vandaan. Te weinig koek maar met wat snoep van deze en gene kon iedereen toch wat krijgen. We bezochten ook nog een watermolen maar die bleek buiten gebruik. De recente regenval had de rivier te veel kracht gegeven, daar was de machinerie niet op berekend. Graan malen moest daarom uitbesteed worden.
En verder een weg waar onze bus niet op kon rijden, die moest buiten het dorp blijven, een slager die zijn vlees buiten heeft hangen, verpakt al moet het de klant wel duidelijk zijn dat het hier om de heren der schepping gaat. De tajines staan klaar voor de verwachte stroom aan stadsbewoners. De inwoners van Marrakesh mogen graag de koelte van de bergen opzoeken.

Op de terugweg nog een aardig tafereel, voor ons rijdt een man op zijn brommer, de helm zoals gebruikelijk aan het stuur. Langs de weg loopt een oude vrouw met een schaap of tien. Een van de beesten verkiest het de weg op te draaien en de bromfietser kan het dier niet ontwijken, hij schuift onderuit. Onze bus is ver genoeg weg om op tijd te stoppen en verdere ongelukken te voorkomen. Wij zitten eerste rang. De bromfietser krabbelt overeind, wrijft over zijn zere knie en pijnlijke elleboog. Het herderinnetje staat verlamd van schrik langs de kant, het betrokken schaap staat allang weer tussen zijn maatjes, die is met de schrik vrijgekomen. Als de bromfietser het onthutste besje ziet loopt hij op haar af, geeft haar een dikke knuffel en zegt dat er niets gebeurd is, tenminste zoiets, gezien de reactie. Ik probeer me een dergelijk gebeuren hier voor te stellen maar kom niet verder dan een scheldkanonnade.

Marokko in 14 delen, de reeks komt hiermee ten einde. De herinneringen aan de reis zal ik koesteren, een bijzondere ervaring was het.