Volubilis en Meknes #MoM9

We vertrokken ’s morgens om 8 uur uit Rabat naar Meknes. Een lange autosnelweg door een dal dat zich een beetje laat vergelijken met de Povlakte. Ongeveer halverwege zien we vliegtuigen parachutisten droppen. Volgens Mustapha zijn het militairen, we geloven hem graag. Want wie springen er nu voor hun plezier op een doordeweekse dag uit een vliegtuig. De bus haalt een eenzame fietser in. Verbaasd kijken we om, dit is toch een autosnelweg? We halen ook vrachtautootjes in, volgeladen met kippen in ijzeren kooien. En vrachtauto’s met andere goederen, vaak nog met een man achterin de open laadbak. Veiligheid staat niet hoog op de lijst in Marokko. Een ARBOwet hebben ze ook vast niet. Over veiligheid gesproken, wat te denken van de bouwvakker die drie hoog in een open venster zijn middagdutje doet? Of de bromfietser die op de tank een kind heeft zitten, achterop de buddyseat een vrouw die een baby op haar heup draagt. Hij heeft wel een helm, die hangt aan zijn stuur.
Terug naar de reis we stoppen in Meknes voor een kopje koffie en gaan dan door naar Volubilis, een Romeinse opgraving, ongeveer dertig kilometer naar het noorden. In de tweede en derde eeuw moet dit een bloeiende stad geweest zijn, gelegen op een karavaanroute van de Atlantische kust naar Rome. We treffen onder andere de restanten van huizen met prachtige mozaïekvloeren en fresco’s. Maar ook een schitterende triomfboog, vergelijkbaar met de Parijse Arc de Triomphe. Op de boog twee ooievaarsnesten, met jong.
De lunch gebruiken we in Moulay Idris, een bergdorpje, vlakbij Volubilis en daarna keren we terug naar Meknes, nu om deze koningsstad te bezichtigen. Voor we de stad echt inrijden krijgen we een panoramastop en hebben een prachtig uitzicht over de souk, de mellah en de medina. De bus stopt op een groot plein voor het koninklijke paleis. Het paleis zelf kunnen we niet bezichtigen maar alleen de buitenkant is al indrukwekkend. De stad is overigens omringd door 40 kilometer muur, nog, liever weer, geheel in takt. We bezoeken het mausoleum van Moulay Ismaël, een prachtig bouwwerk in de Arabisch Andalusische stijl. Met weerkerende ornamenten in houtsnijwerk en mozaïek. Daarna slingeren we door de stad om te eindigen bij een enorme graanopslagplaatsen. Deze graanopslag achter metersdikke muren moest in geval van belegering van de stad gedurende twintig jaar 150.000 manschappen en 12.000 paarden van voedsel voorzien. Een gigantisch waterbassin (319 meter lang, 149 meter breed en twee meter diep) daarachter voorzag in de behoefte aan drinkwater voor de Medina.
Rond vijf uur ’s middags verlaten we Meknes. Naar mijn idee hebben we er te weinig van gezien.