De vent(er) van Solingen

We schrijven 1993, de Berlijnse muur is niet meer, er is nog maar één Duitsland en de Duitsers zijn in de oude DDR in fors tempo de boel aan het opknappen. Wij willen wel eens zien wat er allemaal achter het toenmalige ijzeren gordijn verstopt was en kiezen een vakantiebestemming in Mecklenburg-Vorpommeren. De gids van het Nederlandse reisbureau beloofde nieuwe in Scandinavische stijl gebouwde bungalows op een reeds opgeknapt vakantiepark. De heenreis verliep voorspoedig, zeker tot waar kort daarvoor nog de grens tussen oost en west was. Daarna was het een hobbelig stuk Autobahn, losse betonplaten die niet overal netjes aaneengesloten lagen. Onze eerste kennismaking met het grauwe oosten. Maar in het stadje dat onze eindbestemming was waren al wat oude gebouwen opgeknapt. Zonder veel problemen vonden we ons vakantiepark. De prachtige bungalows in Scandinavische stijl waren, op een enkeling na, nog niet afgebouwd. En die enkeling werd door anderen al bewoond, wij moesten het doen met een verbouwd kippenhok met de luxe van een Trabant. De bedden zakten door, we sliepen op de grond. We hebben heftig geprotesteerd maar werden er niet wijzer van. Toen ook nog op maandagochtend in alle vroegte bouwvakkers aan de slag gingen en vanaf het dak van de tegenover ons gelegen in aanbouw zijnde nieuwe bungalow zo ons hok in konden kijken, radio keihard aan bovendien, was voor ons de maat vol. We zijn boos en zwaar teleurgesteld weggegaan, onderwijl vormden zich de eerste volzinnen voor een klachtenbrief aan de Reisorganisator in mijn hoofd.

Voor de terugreis kozen we de zuidelijker gelegen Autobahn die vanaf Berlijn naar ons land leidt. Het duurde even voor we daar waren maar toen zaten we al snel weer in het moderne westen. Tijd om even de benen te strekken op een parkeerplaats in de buurt van Wolfsburg. Daar konden de jongens (toen 10 en 13) even rennen en ook wij dachten even wat te kunnen wandelen. Dat viel tegen. We werden, nauwelijks uit de auto, aangesproken door een Duitser met een cassette Solingenbestek. Hij mocht van zijn baas ons een aanbod doen waarvan we zouden watertanden. En hoewel we aangaven dat we zu Hause allang met Messer und Gabel aten hield de man vol. Als we het model niet mooi vonden dan had hij nog wel wat anders in de achterbak.  Zijn aardige baas die ons die mooie prijs gunde werd allengs minder aardig, niet voor ons maar hij was met ontslag bedreigd als hij niet voldoende verkocht. Maar ook op die toer voelden we er (uiteraard) niets voor. We riepen onze jongens, stapten in de auto en wilden onze weg vervolgen. Nog eenmaal achterom kijkend zagen we onze man uit Solingen een nieuw slachtoffer uitkiezen.

Het volgende weekend zaten we op een ons vertrouwd vakantiepark nabij de Holterberg. De klacht heeft verder weinig opgeleverd, behalve dan dat we de betaalde huur terugkregen. Het reisbureau was voorgoed een klant kwijt en wij eten nog steeds met het bestek dat we ver voor de val van de muur hadden aangeschaft.