Parijs Roubaix, de hel van het Noorden. Een geweldige voorjaarsklassieker vol emotie en heldenmoed. Het mooist als het regent, als kille winden over het Boordfranse land waaien, als de kasseien spekglad zijn en de wegkanten een grote modderpoel. Maar ook bij een behaaglijk zonnetje over netjes gepoetste keien blijft het een klus die alleen door de allersterksten kan worden afgemaakt. Het materiaal is tegenwoordig helemaal afgesteld op de omstandigheden maar lekke banden zijn niet te voorkomen, uitglijers en gebroken stuur- of zadelpennen blijven onderdeel van het drama. En dan, als de renners besmeurd op de wielerbaan van Robeke hun laatste rondje fietsen wacht hen de warme douche. Stenen badhokjes en een dun straaltje, ze moeten wat doen voor hun geld.
Je moet er maar zin in hebben… weer heel beeldend weergegeven, mooi.
het gaat om de beloning, de voldoening aan de finish
mooi die klassiekers, echt afzien, topsport kan dus wel mooi zijn (even de doping ellende vergeten)
hier wint echt de sterkste, doping daargelaten
heerlijk beschreven wat een klassieker zo mooi maakt
dank je!