De oude Jemeniet roept Ahmed bij zich.
“Mijn eerste reactie, Ahmed, op je vangst is er een van trots”. Zijn zoon glundert, hier had hij op gehoopt. “Maar” vervolgt de oude, “is dit overdacht of was het een spontane gijzeling, ingegeven door de kans die het moment bood”. Ahmed weet dat zijn vader hem altijd al te impulsief vindt, en hij weet dat de man daar gelijk in heeft. Te vaak hebben zijn ondoordachte acties tot problemen geleid. Hij begrijpt dan ook dondersgoed waar zijn vader heen wil. En, erger voor dit moment, zijn vader heeft weer gelijk, er is eigenlijk geen plan. Daar omheen draaien heeft geen zin, de ouwe heeft hem altijd direct door.
“Het was inderdaad een kans, een gouden kans. Wat mij betreft nemen we hem met beide handen aan en maken nu, gebaseerd op uw wijze adviezen, een plan. Alternatief is dat we die gasten morgen terugbrengen tot in de buurt van een van de grotere plaatsen. Ons zullen ze niet vinden, die buitenlanders zien ons volk toch als onderontwikkelde nomaden die allemaal op elkaar lijken. Ik stel voor dat we na het avondeten de mannen bijeen roepen en de kwestie bespreken.” De oude Jemeniet knikt en besluit voor zichzelf de overdracht van het leiderschap nog maar even uit te stellen.
Aisa komt met de gasten de grote tent binnen waar het eten al klaarstaat. Heerlijke geuren, koriander, kaneel, gegrild lamsvlees. Arne griezelt, in zijn hotel kan hij tenminste kiezen voor een Europees menuutje, friet, sla en een biefstukje, hier zal hij wel geitenballen en schapenogen moeten eten. Arne vindt een Italiaanse pastamaaltijd al een brug te ver, gewone oerdegelijke Hollandse kost, dat is tenminste echt eten. Hij neemt zich dan ook voor zo min mogelijk te eten.
Erik Biedeling zit iets anders in elkaar. Het mag dan zo zijn dat ze in een precaire situatie verzeild geraakt zijn, zijn eten zal hij niet snel laten staan. Hij is niet zo erg op avontuur gesteld behalve als het om smaakverkenningen gaat. Dan staat hij vooraan en ook nu loopt het water hem al snel in de mond.
In een voor de Hollanders onverstaanbare taal opent de oude man de maaltijd met vriendelijke woorden, gericht aan zijn gasten. Vervolgens dankt hij Allah en neemt hij plaats op de grond. Voor de anderen is dit het teken ook te gaan zitten.
Mooi zo als jij je kunt verplaatsen in een andere cultuur…
of het ook werkelijk zo gaat weet ik natuurlijk niet 😉
Ik vind het heel geloofwaardig hoor…
Ha, eerst doen en dan pas denken… het is een fout die wel meer mensen maken. De meesten leren het uiteindelijk wel, anderen blijven bepaald hardleers… heel realistisch dit.
Naar het buitenland gaan en dan terugvallen op europese kost… dat is nu iets wat ik totaal niet begrijp. Zelf ga ik niet zo naar het buitenland, beperkt door de jongste, maar je kan er vergif op innemen dat als we ergens gaan en er staat iets op de kaart dat ik nog niet ken, hoe exotisch ook, ik moet en ik zal dat eens proberen 🙂
zonde van de beperkingen maar logisch. Ik zal ook niet snel nee zeggen tegen een onbekend gerecht, in tegendeel.