De tandenborstel

Pisnijdig was ze. Alie Overland werd door de Sociale Dienst beticht van uitkeringsfraude en dientengevolge was haar uitkering gekort. En dat alleen maar omdat een overijverige dienstklopper had geconstateerd dat er twee tandenborstels op haar wastafel stonden en de conclusie had getrokken dat ze dus samenwoonde. Een verkeerde conclusie, die tweede borstel was van haar zoon die in het buitenland werkt en af en toe een nachtje blijft slapen wanneer hij toevallig in Woudenhoven is. Maar de ambtenaar geloofde haar niet en, erger, de rechter ook niet. En is er iets erger dan dat je onrecht aangedaan wordt door iemand die slechts recht mag spreken? Maar ze zou hem krijgen, die verrader!
Was het bij de dokter in de wachtkamer, bij de bakker, wat doet het ertoe. Alie had ergens gehoord dat die jongen van Welmoed bij de Sociale Dienst werkte en dus zou hij haar slachtoffer worden.
Wim Welmoed had zich wel verbaasd maar was het voorval snel vergeten. Hij was thuisgekomen uit zijn werk en vond toen op de deurmat een enveloppe, daarin een blauwe tandenborstel en een briefje: “IK KRIJG JOU WEL”. Wim maakte zich nu eenmaal niet snel druk om iets. Hij had een blauwe maandag bij de Sociale Dienst gewerkt, jaren geleden, maar kon daar niet aarden. Al snel was hij in een commerciëler richting zijn heil gaan zoeken en nu werkte hij bij een grote bank. Een goede baan, hij had het er prima naar zijn zin. Als hobby schreef hij regelmatig blogjes en hij had als onderwerp bijzondere namen gekozen. Bijzonder omdat ze bijvoorbeeld zo beeldschoon in het krantenberichtje gepast hadden. Zo had hij geschreven over de 4-0 overwinning van Woudenhovens Genoegen waarbij Hans Viergever bij alle doelpunten de beslissende pass gegeven had. Of over de plaatselijke viswedstrijd waarbij Kees Bot de eerste plaats behaalde. Over Koos Beenhakker die zijn tegenstander het ziekenhuis ingetrapt had en over Ans Vanger die als kraamverpleegster menig baby gevangen had. Hij had iets leuks geschreven toen hij de rouwadvertentie van de heer W.C.Pot gezien had en natuurlijk had het aangekondigde huwelijk van Anita Pannekoek en John Spek hem een aardig blog opgeleverd. Wim had een trouwe groep volgers, mensen die zijn stukjes leuk vonden. En zoiets stimuleert!
Via Facebook had Alie Wims blog ontdekt en ze besloot hem te volgen. Niet onder haar eigen naam, ze noemde zich Willemientje naar dat oude zilveren dubbeltje. Wie voor een dubbeltje geboren was werd nooit een kwartje, het was dit gezegde dat haar op dat idee gebracht had. Via de social media had ze ook Wims e-mailadres gevonden en ze zond hem met enige regelmaat venijnige mailtjes. Als afzender gebruikte ze hier de Blauwe Tante. Wim begon zich toch wat zorgen te maken en schreef een blogje over de Blauwe Tante en de vervelende berichtjes die hij van haar kreeg. Maar ook dat hij niet begreep waarom hij ze kreeg, hij was zich van geen kwaad bewust. En op dat blogje reageerde Willemientje dan heel begrijpend, ze adviseerde hem van e-mailadres te veranderen (“maar meldt mij dan wel even je nieuwe adres”). Vreemd genoeg kwamen ook op het nieuwe adres dreigmails binnen. Ook werd de frequentie opgevoerd waarmee Wim een enveloppe in de brievenbus vond. En dus werd hij met de dag zenuwachtiger. Welke idioot flikte hem dat, en vooral, waarom. Hij sloeg volledig door toen hij op een avond in Het Hemelse Gerecht een etentje had en in zijn bestekenveloppe behalve het gebruikelijke ook een blauwe tandenborstel zat.
Wim zit nu al een dag of vier op de gesloten afdeling van het Wilhelminagasthuis, ter observatie. Vandaag is Willemientje op bezoek geweest, ze troostte hem en liet een doos bonbons achter. Eenmaal terug op zijn kamer slaan bij hem alle stoppen door, op de wastafel ligt een blauwe tandenborstel.

 Overigens ben ik van mening dat de plus-boodschappenpakketten bij de voedselbank terecht dienen te komen.