Dienstbaarheid

Huang Ting zit met de handen in het haar. Zijn restaurant, Het Hemelse Gerecht,  lijkt uit de gratie bij de Blaricumse bevolking.  Al een aantal jaren was de klandizie teruggelopen, vond er een verschuiving plaats van restaurantbezoek naar afhaal. Het aanbod en de toegenomen kwaliteit van magnetronmaaltijden en vooral de langere openingstijden en aan- huis- service van de supergrutters doet hem nu de das om. Zijn boekhouder had hem al gewaarschuwd dat hij rechtstreeks op een faillissement afstevende.
Failliet gaan betekent ook dat zijn oudedagsvoorziening nog maar een fractie waard zal zijn van wat hij nodig heeft om op hetzelfde niveau te kunnen blijven leven. En natuurlijk dat al die meiden van hem, ooit stuk voor stuk goud waard in de bediening, zonder werk zullen zitten. Goede raad is duur.

Hij besluit om even een wandeling te gaan maken, hij heeft wat frisse lucht nodig. Dat piekeren is niet meer dan het rondzingen van dezelfde doembeelden. Misschien helpt het letterlijke tot figuurlijke afstand nemen. Huang Ting komt zelden buiten, het restaurant eist al zijn tijd op en de luxe van een forse wandeling kan hij zich niet permitteren. Tenminste, dat dacht hij altijd. Tijdens zijn wandeling valt hij van de ene in de andere verbazing. Links en rechts wordt hij ingehaald door scootmobielen, bestuurd door onhandige ouderen, niet gewend aan het tempo en de wendbaarheid van de machientjes. En hij haalt de grijsaards in die achter hun rollators voortschuifelden. Wat was de bevolking van zijn dorp oud geworden!  Dat hem dat niet eerder opgevallen was!  Ach ja, dat is natuurlijk ook zo, hij loopt hier niet ver van Huize Avondrust, daar waar de Hollanders hun ouders opbergen. Nee, dan heeft hij toch liever het Chinese gebruik, de zorg van de kinderen en kleinkinderen voor hun oudjes. Onbegrijpelijk, die minachting voor de ouders, die hij in de Nederlandse cultuur ziet en dan zeker ook de bezuinigingen in de zorg waar hij af en toe over hoort.

Terug in het restaurant realiseert Huang Ting zich dat zijn gedachten verplaatst zijn van een naderend faillissement naar de ouderenzorg. En dan valt het kwartje, eureka! Hij gaat in de zorg! Niet zomaar zorg, meer verwennen. Natuurlijk alleen weggelegd voor de welgestelden maar daar zijn er genoeg van in zijn dorp. De meisjes krijgen een aanvullende zorgopleiding. Vanaf morgen geen restaurant meer maar een lux zorgcentrum. Zelfs de naam heeft hij al, Het Hemelse Voorrecht.