Het is oktober 1973. Na een paar mooie nazomerdagen is het weer omgeslagen. Het zijn maar buien, alleen vallen ze altijd hier en nu. Uitenboogaert, een rentenierende herenboer moet ook vandaag weer de pacht ophalen bij zijn oude boerderij, zes kilometer verderop. En zoals gebruikelijk neemt hij daarvoor de bus, hij vindt het te ver om te lopen en te duur om de auto van stal te halen. Ik verkoop hem een retourtje, zestig centen moet hij daarvoor betalen. Tot mijn verbazing geeft hij me een kwartje fooi. En dat voor iemand die in de hele buurt als gierig bekend staat! Onder dankzegging gooi ik de gulle gave in mijn geldlade.
‘Maar, chauffeur, zou je me op de terugweg bij mijn boerderij op willen pikken. Met die verwachte buien loop ik liever niet helemaal naar de halte.’
‘Natuurlijk, ik zou dat wel willen, meneer Uitenboogaert, maar ik rij deze bus niet meer terug. Na deze rit zit mijn dienst voor vandaag er op.’
Uitenboogaeert staat eerst wat te draaien en vraagt dan toch maar zijn kwartje terug.
‘Ik begrijp het, meneer, maar dat kwartje ligt nu tussen al die andere kwartjes, weet u nog precies welke het was?’
ghe ghe, wie is er hier nu uitgekookt?
het viel ‘m anders rauw op het dak, onze hereboer
.. zuinigheid met vlijt.. maar overdrijven is ook een vak. De vrek..
en geld moet nu eenmaal rollen, zelfs in de kwartjesbak