Levensgevaarlijk

Evert Jan is 43. Hij is tevreden met zijn bestaan, heeft het prima naar zijn zin. De kinderen lijken probleemloos op te groeien en de beloofde trouw aan zijn lieve echtgenote kost hem geen enkele moeite. Dat wil zeggen, af en toe wil hij in gedachte, in zijn fantasie nog wel eens lonken naar een mooi meisje. Maar zoals van huis uit meegekregen, je mag wel naar het menu kijken als je maar thuis komt eten.

Evert Jan heeft een goede baan. Wel druk natuurlijk, wie niet tegenwoordig. Hij is veel onderweg, relaties bezoeken. En voor het onderhoud van die relaties moet hij regelmatig met ze gaan lunchen, hij betaalt of krijgt betaald. Dat is veel zitten en onregelmatig en vaak ook minder gezond eten. Voor sporten heeft hij geen tijd, naast de drukke baan zit hij ook nog in de oudercommissie van de school van zijn jongens. En, heeft hij een avond vrij dan hangt hij voor de buis of geniet van zijn nieuwe hobby, weblogjes schrijven.

Evert Jan behoort dus tot de risicogroep voor hart- en vaatziekten. En op een dag lijkt het fout te gaan. Op de zaak voelt hij zich ineens duizelig en het lijkt of zijn borstkas door een riem ingesnoerd wordt. De pijn straalt uit naar zijn linkerarm. Als hij gaat zitten zakt de duizeligheid wel wat maar de pijn op de borst blijft. Kees, zijn directe collega biedt aan hem naar het ziekenhuis te brengen en een kwartier later meldt Evert Jan zich bij spoedeisende hulp. Geen vijf minuten later ligt hij aan de bedrading. De hartslag wordt gemeten, het zuurstofgehalte in zijn bloed, de bloeddruk. Een aardige verpleegster legt hem uit wat voorlopig de te volgen procedure is. Er zal dadelijk nog een thoraxfoto gemaakt worden en er zal een buisje bloed voor nader onderzoek worden afgetapt. Zodra alle uitslagen binnen zijn zal een cardioloog hem onderzoeken en daarna wordt besloten hoe verder te handelen.

De onderdruk is redelijk hoog, tegen de 110. Maar als hij eenmaal tot rust gekomen is, het is per slot van rekening even schrikken, dan zakt die weer naar 86, 84. En ook de hartslag gaat omlaag. De duizeling verdwijnt en Evert Jan ligt een beetje te soezen. Het is waarschijnlijk alleen maar vermoeidheid, de laatste weken heeft hij veel te hard gewerkt en veel te weinig rust genomen. Het laatste half uur is er niemand meer bij hem geweest, het wachten is op de uitslagen van de verschillende onderzoeken. Vanzelfsprekend houdt de verpleging wel de meetgegevens in de gaten.

Dan gaat het gordijn opzij en komt de cardiologe binnen. Een bloedmooie blondine van een jaar of zeven-, achtentwintig. Veel fantasie is er niet voor nodig, de zichtbare delen en de contouren geven duidelijk aan dat ze zo de middenpagina van de Playboy kan vullen. De cijfers op de monitor vliegen omhoog, levensgevaarlijk!