Niet zonder gevaar

Het belooft een schitterende dag te worden. Zelfs de mooiste van de hele week. En we hadden al niet te klagen. Heerlijk met zijn tweeën klimmen in de Dolomieten, een prachtig gebied met veel uitdagingen. Ik hou van uitdagingen, heb al eens de Cho Oyu beklommen, een van de achtduizenders in de Himalaya. Geen berg te hoog, zal ik maar zeggen!We controleren nog een laatste keer onze uitrusting en checken de hoeveelheid proviand. Bergbeklimmen mag dan niet helemaal zonder gevaar zijn, je kunt wel de risico’s beperken. Ik moet dat ook, ben absoluut niet levensmoe, geniet van mijn jonge gezin en van mijn werk. Niet dat dat op zo’n moment door je hoofd gaat, het is gewoon een basishouding.De weerscondities zijn bijna ideaal, onze eigen conditie is top.Opgewekt gaan we na een stevig ontbijt op pad. Zo’n kilometer of 50 rijden naar onze helling van vandaag. De auto parkeren en de klimijzers onder. Omhoog, eerst makkelijk maar al snel ingewikkelder. Dus al snel zekeren, zoeken naar de beste route. Maar het gaat voorspoedig. Op de eerste richel pauzeren we en eten een banaan. We zijn een goed uur onderweg, nu. De top zullen we rond drie uur vanmiddag bereiken, schatten we. En, ervaren alpinisten als we zijn, we zitten er niet ver naast, kwart voor drie maak ik een foto van mijn klimmaat, boven op de bergkam. Een schitterend plaatje al is er op de achtergrond de nodige bewolking. Niet dat we ons daar zorgen om maken, we moeten alleen niet te lang wachten voor we de terugtocht aanvaarden. Om half vijf ’s middags wordt het ineens aardedonker en er steekt een forse wind op. En niet veel later begint het te sneeuwen. Dat was niet voorspeld! Maar ja, wat heb je aan die wetenschap, we moeten verder, toch tenminste naar die grot die we op de heenweg gezien hadden. We schatten dat dat nog ongeveer een half uur dalen is. Voor de zekerheid meld ik via mijn GSM dat we door een sneeuwstorm overvallen zijn en nu proberen die grot te bereiken. De afdaling wordt levensgevaarlijk. En door het slechte weer hebben we veel meer tijd nodig dan verwacht. Pas om half zeven komen we, totaal verkleumd, aan bij de grot die nauwelijks enige diepte blijkt te hebben en waar de wind pal opstaat. Doorgaan is nu echt onverantwoord en, hoewel onze grot nauwelijks beschutting biedt, besluiten we hier te overnachten. Ik probeer nogmaals contact met de basis te leggen maar de batterij van mijn GSM is uitgeput. We zijn blij dat we de proviand ruim ingeslagen hebben en eten er goed van. Moet ook wel, met een lege maag wordt het helemaal zwaar om te overnachten. Toen, in de Himalaya, was ik voorbereid op dit soort weer en was de kleding daarop aangepast. Maar niet in de Dolomieten, in augustus. We kruipen dicht tegen elkaar aan, willen op die manier de lichaamswarmte delen. Het wordt een lange nacht. De volgende ochtend is mijn maat uitgeput. Ik ben er zelf niet veel beter aan toe. Mijn laatste krachten gebruikend kruip ik naar de uitgang van de grot. Het is stralend weer, alsof er niets gebeurd is. Ik schiet een vuurpijl af om onze positie aan te geven, hoop dat die gezien wordt. Veel meer is nu niet mogelijk.Twee uur later kan ik mijn maatje melden dat er hulptroepen onderweg zijn, we zullen het redden!

In 2005 beklom collega en diabetespatiënt Edwin Overbeeke met een team de Cho Oyu, een van de 8K bergen in de Himalaya. Ondanks zijn ziekte kwam hij het hoogst van het hele team, haalde net de top niet. Bovenstaand verhaal vond plaats in augustus 2006 maar met een slechte afloop. Overvallen door een sneeuwstorm redde Edwin het niet, hij overleed in de Dolomieten. Geen idee waarom maar ik moest hier ineens weer aan denken. Het schilderij hing tijdens de tocht in de Himalaya bij ons op de afdeling. Het is naar Edwins vrouw gegaan.