Pas getrouwd

Bartjan schraapt nog een keer zijn keel en neemt een slok water. Dan sluit hij zijn grafrede af: “Wij, mijn broers en ik willen Anke Grijpstra ook hier nog eens bedanken voor de goede pleegzorg. Vader heeft dit altijd zeer op prijs gesteld!”.

Dat was drie maanden geleden. Bartjan had zichzelf benoemd tot executeur testamentair. Niet omdat hij dat zo graag deed, als directeur groot aandeelhouder met zestig man personeel had hij wel wat anders aan zijn hoofd. Maar zijn broers, Everard en Maarten waren teruggegaan naar de Verenigde Staten en van daaruit is het natuurlijk lastig hier de zaken te regelen. Vandaag heeft hij een afspraak met notaris Petersen die het testament voor zal lezen. Behalve hijzelf is ook mevrouw Grijpstra aanwezig. Hij herkent haar nauwelijks, heeft haar ook pas een keer eerder ontmoet, op de begrafenis van zijn vader. Ze mag de oude man dan verpleegd hebben, hij kwam zo weinig op bezoek dat ze elkaar niet eerder getroffen hadden.

De secretaresse van de notaris schenkt een kopje koffie in terwijl Petersen de papieren nog eens rangschikt. Dan begint hij voor te lezen. “Behoudens enige zaken van emotionele waarde, ik zal die later benoemen, laat ik mijn hele geldelijk vermogen inclusief de opbrengst van de verkoop van mijn appartement aan de Van Heuven Goedhartlaan over aan mijn wettige echtgenoot..”.
”Hoho”, Bartjan grijpt onmiddellijk in, “mama is elf jaar geleden reeds overleden”. Petersen leest echter onverstoord verder “mevrouw A. Grijpstra, wonende te ….”. Bartjan loopt rood aan als langzaam de strekking van deze zin tot hem doordringt. Zijn vader is kennelijk getrouwd met die verpleegster en zij strijkt de erfenis in zijn geheel op. Nou ja, hij mag met zijn broer wat fotoalbums en wat prularia verdelen! De rest van het verhaal hoort hij niet meer, zijn koffie laat hij koud worden. Als versteend zit hij naast de glunderende Anke Grijpstra.

Diezelfde avond nog heeft Bartjan ruggespraak met zijn broers. Ook zij zijn stomverbaasd en pisnijdig dat dit buiten hun medeweten is gebeurd. Had hij dan niets gemerkt? Zij zaten te ver weg maar hij woont toch in dezelfde stad? Wanneer zijn ze dan getrouwd? Was pa toen nog wel goed genoeg om te beseffen wat er gebeurde, hij dementeerde immers? En toen het testament veranderd werd, hoe was hij toen? Hadden die trouwambtenaar en Petersen wel hun werk goed gedaan? Allemaal vragen die bij Bartjan ook al opgekomen waren. Hij kon niet anders dan toezeggen dat hij het allemaal uit zou zoeken. Maar of het iets zou helpen?

Een paar kilometer verder genieten Anke Grijpstra en haar vriend van een etentje buiten de deur. De truc is voor de derde keer in tien jaar geslaagd en deze keer is de buit zo groot dat ze ongestoord de rest van hun leven kunnen genieten.