Absoluut niet mijn favoriete bezigheid

Toegegeven, het was nodig en het weer viel tegen. Zou ik het nu niet doen dan moet het toch binnenkort een keertje. De vorige keer was ik alleen gegaan en dat pakte niet goed uit. Ik weet het, ik heb er geen geduld voor, geen zin in ook. Dus uiteindelijk, als ik het zat ben (en dat is al snel, hoor) dan hak ik de knoop door.
En zo gingen we gistermiddag naar Gouda om een spijkerbroek te kopen. De maten verschillen per merk, heb ik het idee. Dus schat je wat ongeveer zal passen. En welk cijfer staat er nu voor de taille, welk voor de lengte? Schoenen uit, broek uit, broek aan, schoenen aan, telkens weer. Na drie broeken heb ik er eindelijk een die past. Hij is wat aan de lange kant maar op de taille zit ie goed. Een verkoopster knikt me bemoedigend toe: ” Mijn man heeft er ook zo’n hekel aan.” Schrale troost.
Als ik er twee neem zijn ze per stuk tien euro goedkoper en, wel zo belangrijk, kan ik deze marteling een keer overslaan. Maar vindt er nog maar zo een. De kleur vind ik helemaal niet zo interessant, blauw is blauw, dus kijk ik alleen naar de maten op het kaartje. In geen van de stapels ligt er eenzelfde. Dat wil zeggen, op het eerste oog niet. Maar er zijn er een paar waaraan het kaartje met de maatvermelding ontbreekt en, gelukkig daar zit er een in de juiste maat bij. Hoewel, de taille is hetzelfde maar in lengte zit er toch weer een paar centimeter verschil. Omdat de eerste wat aan de lange kant was geloof ik het wel maar dat heeft niet de goedkeuring van mijn wederhelft. Dus weer het pashokje in, schoenen uit, broek uit, broek aan, schoenen aan. Hij past, zelfs iets beter dan de eerste. Schoenen uit, broek uit, broek aan, schoenen aan, nu de veters wel strikken.
Opgelucht betaal ik de nieuwe aanwinst, het lijkt wel of het inmiddels bloedheet in de winkel is. Ik vlucht naar buiten, frisse lucht!