Berlijn per fiets

Een kopje koffie bij een van de Starbucks in Berlijn. Ineens realiseer ik me dat voor de jongens en meisjes die daar lopen te bedienen de verdeelde stad louter geschiedenis is. Zij zijn na de Wende geboren, zo lang is het alweer geleden. Toch zijn er nog genoeg littekens te zien in de Duitse hoofdstad. Maar de grens is verdwenen, het oosten is opgeknapt, verwestelijkt. Unter den Linden heeft net zulke chique winkels als de Kurfürsterdamm. Alexanderplatz is een enorm winkelcentrum, een beetje als de Lijnbaan en Koopgoot in Rotterdam. De overeenkomst met de Maasstad dringt zich vaker op. Beide steden hebben enorm te lijden gehad in de tweede wereldoorlog, veel oud is weg en vervangen door nieuw. Hoogbouw, veel glas.
Drie dagen lang hebben we door Berlijn gefietst en hebben we de hoogtepunten bezocht. Drie dagen is te kort om alles te zien, drie dagen is lang genoeg ook, genoeg om teveel indrukken binnen te krijgen en te leren fietsen als een Berlijner. Met een ANWB-gidsje in de rugzak en een Capitoolgids op de hotelkamer als naslagwerk. Fietsen is volgens ons de manier om deze stad te leren kennen. De stad is redelijk compact, de hoogtepunten liggen niet te ver van elkaar. Er zijn veel fietspaden en het overige verkeer houdt, anders dan we hier gewend zijn, goed rekening met de tweewielers. En is er even geen ruimte of wil je als rechtsafslaande fietser niet wachten bij een stoplicht dan pak je toch gewoon even een stukje stoep!
Wel zijn delen van Berlijn nog steeds bouwputten en moesten we nog wel eens van de tevoren geplande route afwijken. Maar ach, dan zie je ook weer onverwachte dingen.
Meer dan in andere steden die ik bezocht speelde hier de geschiedenis door mijn hoofd. Niet alleen de scheiding tussen oost en west maar ook zaken als de boekverbranding door de nazi’s op Gendarmenplatz ( overigens worden op datzelfde plein nu voor de van Humbolduniversiteit enorme hoeveelheden tweedehands boeken te koop aangeboden). Chekpoint Charly, U gaat nu de Amerikaanse sector binnen, is op een foto te vangen met een enorme MacDonalds. Maar schuin tegenover is een ruimte ingericht met voorlichting en beelden van al dan niet gelukte vluchtpogingen, indrukwekkend.
Natuurlijk hebben we ze gezien, de oude Rijksdag en het nieuwe regeringscentrum, de Brandenburgertor, Slot Charlottenburg, het Holocaustmonument. De Gedächtniskirche hadden we bijna gemist, simpelweg omdat de toren helemaal ingepakt is. Niet door Christi zoals eerder de Reichstag maar vanwege de restauratie die nu in een afrondende fase is. Het stukje kerk dat is blijven staan is ingericht als een tentoonstellingsruimte, recht er tegenover staat de nieuwe, ultramoderne kerk.

De laatste dag, onderweg naar huis hebben we nog een stop gemaakt in Potsdam en daar de tuinen van slot Sanssouci bezocht.
We hebben veel niet gezien, zijn geen museum in geweest. Daar was nu eenmaal geen tijd voor, ook een toerist moet keuzes maken. Maar misschien gaan we nog wel een keer, natuurlijk met de fietsen op het rek mee.